ప్రచురితమైన ఆధారాలతో నిర్మించిన కొత్త సైట్. ఏదైనా పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి
తెలుగు చరిత్రTelugu History

పింగళి సూరన

16వ శతాబ్దం మధ్య భాగపు తెలుగు కవి. కర్నూలు జిల్లాలోని ఆకవీడు, నంద్యాల ఆస్థానాలలో ఉన్నాడు. ప్రతి పద్యం రాముని, పాండవుల కథలు రెండిటినీ చెప్పే రాఘవపాండవీయము, రెండు కథా కావ్యాలు ఆయన రాశాడు: తాను సొంతంగా కల్పించిన కథతో కళాపూర్ణోదయము, ప్రభావతీ ప్రద్యుమ్నము. సంప్రదాయం ఆయనను శ్రీకృష్ణదేవరాయల ఎనిమిది మంది ఆస్థాన కవులలో లెక్కిస్తుంది, కానీ సుబ్రమియా పంతులు, పి. టి. రాజు ఆయనను ఒక తరం తర్వాత ఉంచుతారు.

పింగళి సూరన 16వ శతాబ్దం మధ్య భాగపు తెలుగు కవి.12 ఆయన మిగిలి ఉన్న మూడు కావ్యాలు రాశాడు. వాటిలో ఆయనే సొంతంగా కల్పించిన కథ గల దీర్ఘ పద్య కథ కళాపూర్ణోదయము (కళాపూర్ణుని జననం) ఉంది.34 ఆయన “సాహసోపేతమైన స్వతంత్రత” వల్ల పి. చెంచయ్య (P. Chenchiah), రాజా ఎం. భుజంగరావు (Raja M. Bhujanga Rao) ఆయనను 16వ శతాబ్దం చివరి భాగపు ప్రముఖ కవిగా భావించారు.5 శ్రీకృష్ణదేవరాయల ఎనిమిది మంది కవులైన అష్టదిగ్గజాలలో ఆయనను లెక్కిస్తారు, కానీ ఆయన ఆ ఆస్థానానికి చెందినవాడని ఆధారాలు సందేహిస్తాయి.61

కుటుంబం, పోషకులు

1898లో Indian Antiquary (ఇండియన్ యాంటిక్వేరీ పత్రిక)లో జి. ఆర్. సుబ్రమియా పంతులు (G. R. Subramiah Pantulu) ఆస్థాన కవుల గురించి రాశారు.7 ఆయన సూరనను అమరన, అబ్బమ్మల కొడుకు, నియోగి బ్రాహ్మణుడు అని వర్ణించారు. ఆయనకు అమలన, ఎర్రన అనే ఇద్దరు సోదరులు ఉన్నారు.7 కృష్ణా (అప్పుడు కిస్ట్నా) జిల్లాలోని అదే పేరుగల గ్రామం నుంచి పింగళి కుటుంబ ఇంటి పేరు అయింది.7 చెంచయ్య, భుజంగరావు తమ తెలుగు సాహిత్య చరిత్ర (1928)లో కూడా ఆ కుటుంబపు మొదటి నివాసాన్ని పింగళిలో ఉంచారు.5

సూరన స్వయంగా దక్షిణానికి వెళ్లాడు.1 విజయనగరం విచ్ఛిన్నం అవుతున్నప్పుడు ఏర్పడిన కర్నూలు జిల్లాలోని ఆకవీడు, నంద్యాల చిన్న ఆస్థానాలలో ఆయన జీవించాడని సుబ్రమియా పంతులు రాశారు.1 ఆయన రాఘవపాండవీయమును కోయిలకుంట్ల దగ్గరి ఆకవీడుకు చెందిన పెద్ద వెంకటాద్రికి అంకితం ఇచ్చాడు.4 కళాపూర్ణోదయమును ఆయన నంద్యాల కృష్ణరాజుకు అంకితం ఇచ్చాడు.1 చెంచయ్య, భుజంగరావు కూడా “సదాశివరాయల సమకాలికుడు” అయిన నంద్యాల కృష్ణరాజును ఆయన పోషకుడిగా పేర్కొంటారు.53

కవి కాలాన్ని నిర్ణయించడం

సుబ్రమియా పంతులు పోషకుల కుటుంబాల నుంచి ఒక తేదీని లెక్కించారు.14 నంద్యాల కృష్ణరాజు ఆరవీటి బుక్కుని నుంచి ఆరవ తరం వాడు, సదాశివరాయల సమకాలికుడు.1 కాబట్టి సుబ్రమియా పంతులు కళాపూర్ణోదయమును దాదాపు 1560లో ఉంచారు.14 రాఘవపాండవీయము అంతకుముందే, దాదాపు 1550లో, కవి యువకుడిగా ఉన్నప్పుడు రాయబడిందని ఆయన భావించారు.4

ఆయన రచనలు

ప్రభావతీ ప్రద్యుమ్నము ప్రారంభంలో సూరన తన పూర్వ రచనల పేర్లు చెబుతాడు.4 ఆ కావ్యాలు ఇవి:384

  • పోయిన గరుడ పురాణము
  • ప్రతి పద్యాన్నీ రాముని కథగా గానీ పాండవుల కథగా గానీ చదవగలిగే రాఘవపాండవీయము
  • దేవతలు, అప్సరసలు, మాంత్రికుల మధ్య ఒకరిని మరొకరిగా పొరబడే హాస్య కావ్యం కళాపూర్ణోదయము
  • కృష్ణుని కొడుకు ప్రద్యుమ్నుడు, రాక్షస రాజు కూతురు ప్రభావతిల ప్రేమ కథ ప్రభావతీ ప్రద్యుమ్నము384

చెంచయ్య, భుజంగరావు రాఘవపాండవీయమును దాని “శైలి సౌందర్యం, సరళత” కోసం ప్రశంసించారు.3 ప్రతి పద్యం రెండు కథలు చెప్పే సంపూర్ణ కావ్యాలను రాసిన మొదటి వ్యక్తి సూరన అని సుబ్రమియా పంతులు అన్నారు.4 1852లో చార్లెస్ ఫిలిప్ బ్రౌన్ (Charles Philip Brown) కళాపూర్ణోదయమును “ప్రచురణకు పూర్తిగా అర్హమైనది” అన్నారు.9 ఆయన దానిపై ఒక తెలుగు వ్యాఖ్యానం రాయించారు.9 దాని కథను కొనసాగిస్తున్నట్లు కనిపించిన వెంకటార్యుని తర్వాతి కావ్యాన్ని కూడా ఆయన గుర్తించారు.10

కల్పించిన కథ

తెలుగు కవులు సాధారణంగా తమ దీర్ఘ కావ్యాలను పురాణాల నుంచి ఒక కథపై నిర్మించారు.3 కళాపూర్ణోదయము “ఆయన సొంత కల్పన కథ” అని చెంచయ్య, భుజంగరావు నొక్కి చెప్పారు.3 సుబ్రమియా పంతులు దానిని “పూర్తిగా కవి మెదడు సృష్టి” అన్నారు.11 అందులో స్వర్గంలోని ఇద్దరు ప్రేమికులను భూమిపై ఇద్దరు ప్రతిరూపాలు అనుకరిస్తారు. ఆ నలుగురూ ఒకరితో ఒకరు గందరగోళం అవుతారు.38

సూరన దీర్ఘ కావ్యాన్ని నాటకం వైపు మళ్లించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్లు చెంచయ్య, భుజంగరావు చూశారు.12 ఆయన కథ మధ్యలో మొదలుపెట్టి, తన పాత్రల చేతే దానిని చెప్పిస్తాడు.12 ప్రభావతీ ప్రద్యుమ్నము ఇంద్రుని విమానం నుంచి కనిపించే ద్వారక దృశ్యంతో మొదలవుతుంది.1211 ఆయన షేక్స్‌పియర్ కాలంలో జీవించాడని వారు గుర్తించారు.12 వారు కళాపూర్ణోదయమును The Comedy of Errors (ది కామెడీ ఆఫ్ ఎర్రర్స్)తో, ప్రభావతీ ప్రద్యుమ్నమును Romeo and Juliet (రోమియో అండ్ జూలియట్)తో పోల్చారు.12 1944లో పి. టి. రాజు (P. T. Raju) ఈ పోలికలను “తప్పుదారి పట్టించేవి”గా భావించారు.13

ప్రభావతీ ప్రద్యుమ్నము ఒక నటుల బృందం గురించి కూడా చెబుతుంది.8 కవి కాలంలో నాటకాలను ఎలా నటించారో, ప్రదర్శించారో అది వెలుగులోకి తేవచ్చని చెంచయ్య, భుజంగరావు భావించారు.14

ఆయన గురించి చెప్పే కథలు

సూరన అల్లసాని పెద్దన మనవరాలిని పెళ్లి చేసుకున్నాడనే కథను సుబ్రమియా పంతులు మళ్లీ చెబుతారు.4 ఆ కథలో, సోమరిగా ఉన్న ఆ యువకుడిని చూసి ప్రజలు నవ్వారు. అందుకే ఆయన దూరంగా వెళ్లి పండితుడిగా తిరిగి వచ్చాడు.4 పెద్దన మొదట ఆయన పద్యాన్ని శ్రమతో కూర్చినదని అన్నాడు, తర్వాత అది పూర్తి కాకముందే దానిని ప్రశంసించాడు.4 సుబ్రమియా పంతులు దీనిని కేవలం “ప్రచారంలో ఉన్న ఒక కథ”గా ఇస్తారు.4

ఆధారాలు ఏకీభవించని చోట

  • శ్రీకృష్ణదేవరాయల ఆస్థానం. సంప్రదాయం సూరనను శ్రీకృష్ణదేవరాయల ఎనిమిది మంది ఆస్థాన కవులలో లెక్కిస్తుంది.6 దీనిని చూపించే “రికార్డులేవీ” సుబ్రమియా పంతులుకు దొరకలేదు.1 శ్రీకృష్ణదేవరాయలను తర్వాతి నంద్యాల కృష్ణరాజుతో పొరబడడం వల్ల ఆ పొరపాటు వచ్చిందని ఆయన భావించారు.1 సూరన శ్రీకృష్ణదేవరాయల కాలంలో జీవించలేదని రాజు కూడా రాశారు.152
  • నంద్యాల ఎక్కడ ఉంది. సుబ్రమియా పంతులు నంద్యాలను కర్నూలు జిల్లాలో ఉంచుతారు.1 రాజు దానిని కృష్ణా జిల్లాలో ఉంచుతారు.2

Footnotes

  1. Subramiah Pantulu, Indian Antiquary XXVII (1898), p. 329 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8 ↩9 ↩10 ↩11

  2. Raju, Telugu Literature (1944), p. 40 (archive.org (opens in a new tab)). Cite-only; paraphrased. ↩ ↩2 ↩3

  3. Chenchiah and Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (1928), p. 78 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8

  4. Subramiah Pantulu, Indian Antiquary XXVII (1898), p. 330 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8 ↩9 ↩10 ↩11 ↩12 ↩13

  5. Chenchiah and Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (1928), p. 77 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  6. P. Chenchiah and Raja M. Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (1928), p. 72 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  7. G. R. Subramiah Pantulu, “Discursive Remarks on the Augustan Age of Telugu Literature”, Indian Antiquary XXVII (1898), p. 328 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  8. Chenchiah and Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (1928), p. 79 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  9. Charles Philip Brown, A Dictionary, Telugu and English (1852), p. x (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  10. Brown, A Dictionary, Telugu and English (1852), p. xiv (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  11. Subramiah Pantulu, Indian Antiquary XXVII (1898), p. 331 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  12. Chenchiah and Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (1928), p. 80 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5

  13. Raju, Telugu Literature (1944), p. 41 (archive.org (opens in a new tab)). Cite-only; paraphrased. ↩

  14. Chenchiah and Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (1928), p. 114 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  15. P. T. Raju, Telugu Literature (1944), p. 35 (archive.org (opens in a new tab)). Cite-only; paraphrased. ↩

చిత్రాలు

ఆధారసూచికలు

ఆధారాలు (4)
  1. P. Chenchiah and Raja M. Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (The Heritage of India Series) (opens in a new tab), Association Press (Y.M.C.A.), Calcutta / Oxford University Press, London, 1928, pp. 72, 77–80, 114. [Public domain]
  2. Indian Antiquary, The Indian Antiquary, Vol. XXVII (1898) (opens in a new tab), Education Society's Press, Byculla, Bombay, 1898, pp. 328–332. G. R. Subramiah Pantulu, 'Discursive Remarks on the Augustan Age of Telugu Literature'. [Public domain]
  3. Charles Philip Brown, A Dictionary, Telugu and English, Explaining the Colloquial Style Used in Business and the Poetical Dialect (opens in a new tab), Christian Knowledge Society's Press, Madras, 1852, x, xiv. [Public domain]
  4. P. T. Raju, Telugu Literature (Andhra Literature) (The P. E. N. Books, The Indian Literatures, No. XV) (opens in a new tab), International Book House, Bombay, for the P. E. N. All-India Centre, 1944, pp. 35–36, 40–41. Cite-only; paraphrased. [All rights reserved (cited, not reproduced)]

ఈ పేజీలో పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి

చివరి సవరణ: