నన్నెచోడుడు

నన్నెచోడుడు ఇప్పటి కడప జిల్లాలోని పాకనాడుకు చెందిన తెలుగు చోడ రాకుమారుడు.¹ ఆయన శివుని కొడుకు, యుద్ధ దేవుని జననం గురించిన పెద్ద తెలుగు కావ్యం కుమారసంభవము (కుమారుని జననం) రాశాడు.¹ ఆ కావ్యం శతాబ్దాల పాటు పోయి, 20వ శతాబ్దంలోనే ముద్రించబడింది.² కొందరు పండితులు అది నన్నయ మహాభారతం కంటే పాతదని వాదిస్తారు కాబట్టి, దాని కాలం తెలుగు సాహిత్యంలోని గొప్ప వివాదాలలో ఒకటి.¹³

పాకనాడు రాకుమారుడు

1928లో పి. చెంచయ్య (P. Chenchiah), రాజా ఎం. భుజంగరావు (Raja M. Bhujanga Rao) ఇంగ్లీషులో మొదటి తెలుగు సాహిత్య చరిత్ర రాశారు.¹ వారు నన్నెచోడుడిని “పాకనాడుకు చెందిన ఆంధ్ర చోడుడు” అన్నారు.¹ ఆయన బిరుదులు కవిరాజశిఖామణి (రాజ కవుల శిఖామణి), టెంకణామాత్య.¹ మరో అధ్యాయంలో వారు ఆయనను వారు పాకనాడులో ఉంచిన “పొత్తిపి నాడు” రాజు కొడుకుగా చెబుతారు.⁴ పొత్తపి, పొత్తపి, నెల్లూరు తెలుగు చోడులు చూడండి.

తన కావ్యం ప్రారంభంలో నన్నెచోడుడు తనను తాను పాకనాడు ప్రభువు చోడబల్లి కొడుకుగా చెప్పుకుంటాడు.¹ తిరుచిరాపల్లి (అప్పుడు ట్రిచీ) జిల్లాలోని కావేరి మీది ఒరయూరును తన రాజ్య రాజధానిగా కూడా ఆయన పేర్కొంటాడు.¹ చెంచయ్య, భుజంగరావు దీనిని నమ్మలేదు.¹ వారి అభిప్రాయంలో ఆ కుటుంబం ఒకప్పుడు కావేరి దేశం నుంచి వచ్చింది, పాత రాజధాని పేరును కేవలం కుటుంబ జ్ఞాపకంగా నిలుపుకుంది.¹

వారు ఆయనను శ్రీకృష్ణదేవరాయలతో పాటు, “ఒక చేతిలో కలం, మరో చేతిలో కత్తి”తో ఉన్న రాజ కవులలో లెక్కించారు.⁵ వారి ప్రకారం ఆయన ఆ కావ్యం తర్వాత “ఆ కాలపు అంతర్గత యుద్ధాలలో కొద్ది కాలానికే ప్రాణాలు కోల్పోయాడు”.⁶ వారు ఆ యుద్ధం పేరు గానీ, సంవత్సరం గానీ చెప్పరు.⁶

కుమారసంభవము

కుమారసంభవము ఒక మహాకావ్యం (చాలా సర్గల గొప్ప కావ్యం).¹ దాని కథను సంస్కృతంలో కాళిదాసు, ఉద్భటుడు చెప్పారు.¹ నన్నెచోడుడు ఎవరినీ ఒక్కరినే అనుసరించలేదు, ఇద్దరినీ ఉపయోగించాడని చెంచయ్య, భుజంగరావు రాశారు.¹ ఆయన ఆ కావ్యాన్ని లింగాయత (వీరశైవ) మతపు ప్రసిద్ధ గురువు జంగమ మల్లికార్జునునికి అంకితం ఇచ్చాడు.¹ ఆయన పోయిన కళావిలాసం అనే రచన కూడా రాశాడని చెబుతారు.¹

అవే చరిత్రకారులు ఆ కావ్యపు ప్రత్యేక లక్షణాలను జాబితా చేస్తారు:¹⁶

• తెలుగు పద్యంలో కన్నడ, తమిళ పదాలను వాడిన మొదటి కవి ఆయన
• తర్వాతి వ్యాకరణకర్తలు అంగీకరించని రీతులలో ఆయన పదాలను కలిపాడు
• ఆయన కన్నడ ఛందస్సులను ఇష్టపడ్డాడు
• ఆయన తన కావ్యాన్ని మంచి కవుల ప్రశంసతో, అంకిత పద్యాల సమూహంతో మొదలుపెట్టాడు, ఆ ఆచారాలను తర్వాత తిక్కనకు ఆపాదించారు¹⁶

ఆయన విదేశీ పదాలను జాగ్రత్త లేకుండా వాడాడని వారు నిర్ణయించారు.¹ కానీ “సంస్కృతం, కన్నడంలో ఆయన విస్తృతమైన, గంభీరమైన పాండిత్యం గురించి” వారికి “దాదాపు ఏ సందేహమూ” లేదు.¹ వారి పుస్తకానికి ముందుమాటలో సి. ఆర్. రెడ్డి (C. R. Reddy) కన్నడంలో నైపుణ్యానికి ప్రసిద్ధులైన తెలుగు కవులలో నన్నెచోడుని పేరు చెప్పారు.⁷

ఆయన మరణం గురించి ఒక కథ

చెంచయ్య, భుజంగరావు నివేదించినట్లు, వ్యాకరణకర్త అథర్వణుడు నన్నెచోడుని గురించి ఒక హెచ్చరిక కథ చెప్పాడు.⁶ దురదృష్టం తెస్తుందని భావించిన అక్షరాల అమరికతో నన్నెచోడుడు తన కావ్యాన్ని స్రగ్ధర ఛందస్సులో మొదలుపెట్టాడని ఆయన చెప్పాడు.⁶ ఈ కథనంలో ఆ ఎంపిక ద్వారా కవి “మృత్యువును ఆహ్వానించాడు”.⁶ ఆ కథ శుభ, అశుభ ఛందస్సుల గురించిన పాత నమ్మకంపై ఆధారపడింది.⁶

ఆ కావ్యం ఎలా దొరికింది

ఎం. రామకృష్ణ కవి అని కూడా ప్రసిద్ధుడైన మానవల్లి రామకృష్ణయ్య కుమారసంభవమును కనుగొన్నారు.²⁸ ఆయన పాత తెలుగు వ్రాతప్రతుల కోసం దేశమంతా వెతికారు.² ఆయన ఆ కావ్యాన్ని కనుగొని ముద్రించడాన్ని చెంచయ్య, భుజంగరావు “అత్యంత ముఖ్యమైన సాహిత్య సంఘటన” అన్నారు.² ఆ కావ్యం “పెద్ద వివాదాన్ని” మొదలుపెట్టిందని 1943లో హైదరాబాద్‌లో రాసిన కె. సీతారామయ్య (K. Sitaramaiya) చెప్పారు.³ ఆయన అభిప్రాయంలో ఆ వాదన తెలుగు సాహిత్యంలోని చాలా దాగి ఉన్న వాస్తవాలను వెలుగులోకి తెచ్చింది.³

ఆధారాలు ఏకీభవించని చోట

కవి కాలం వివాదాస్పదం.

• నన్నయకు ముందు. సంపాదకుడు రామకృష్ణ కవి ఆ కవిని నన్నయకు ముందు, 10వ శతాబ్దంలో ఉంచారు.¹ సీతారామయ్య ఆయన కారణాలను సంక్షిప్తం చేశారు.³ ఆ కావ్యం చాలా తమిళ, కన్నడ పదాలను, తర్వాత వాడకం తప్పిన కొన్ని రూపాలను వాడుతుంది.³ మరే రచన నుంచీ తెలియని “రమేశ” అనే పాత కవి పేరు అది చెబుతుంది.³ సీతారామయ్యకు మొదట ఈ వాదనలు నమ్మదగినవిగా అనిపించాయి.³
• నన్నయ తర్వాత. చెంచయ్య, భుజంగరావు ఆ కవిని దాదాపు 1150లో ఉంచి, ఆ తొలి తేదీ “విమర్శనాత్మక పరిశీలనతో ధృవీకరించబడలేదు” అని రాశారు.¹ 1928 నాటికి “పెరుగుతున్న సంఖ్యలో సమర్థులైన విమర్శకులు” ఆ కావ్యం నన్నయ తర్వాతిదని భావించారని వారు జోడించారు.⁹ తన 1943 పుస్తకంలోని ఒక పాదసూచికలో, తాను కూడా తన అభిప్రాయం మార్చుకున్నానని సీతారామయ్య చెప్పారు.³ మద్రాసు విశ్వవిద్యాలయం ప్రచురించిన ఎస్. లక్ష్మీపతి శాస్త్రి (S. Lakshmipathy Sastry) అధ్యయనంతో సహా తర్వాతి అధ్యయనాల వైపు ఆయన పాఠకులను చూపించారు.³

నన్నెచోడుడిని నన్నయ తర్వాత జాబితా చేయడంలో ఈ పేజీ చెంచయ్య, భుజంగరావును అనుసరిస్తుంది.

Footnotes

1. Chenchiah and Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (1928), p. 52 (archive.org↗ (opens in a new tab)). ↩ ↩² ↩³ ↩⁴ ↩⁵ ↩⁶ ↩⁷ ↩⁸ ↩⁹ ↩¹⁰ ↩¹¹ ↩¹² ↩¹³ ↩¹⁴ ↩¹⁵ ↩¹⁶ ↩¹⁷ ↩¹⁸ ↩¹⁹ ↩²⁰ ↩²¹

2. Chenchiah and Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (1928), p. 110 (archive.org↗ (opens in a new tab)). ↩ ↩² ↩³ ↩⁴

3. K. Sitaramaiya, A Hand Book of Telugu Literature (1943), pp. 22–24 (archive.org↗ (opens in a new tab)). Cite-only; paraphrased. ↩ ↩² ↩³ ↩⁴ ↩⁵ ↩⁶ ↩⁷ ↩⁸ ↩⁹

4. Chenchiah and Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (1928), p. 23 (archive.org↗ (opens in a new tab)). ↩

5. Chenchiah and Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (1928), p. 29 (archive.org↗ (opens in a new tab)). ↩

6. Chenchiah and Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (1928), p. 53 (archive.org↗ (opens in a new tab)). ↩ ↩² ↩³ ↩⁴ ↩⁵ ↩⁶ ↩⁷ ↩⁸

7. C. R. Reddy, foreword to P. Chenchiah and Raja M. Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (1928), p. 6 (archive.org↗ (opens in a new tab)). ↩

8. K. Sitaramaiya, A Hand Book of Telugu Literature (1943), p. 18 (archive.org↗ (opens in a new tab)). Cite-only; paraphrased. ↩

9. Chenchiah and Bhujanga Rao, A History of Telugu Literature (1928), p. 37 (archive.org↗ (opens in a new tab)). ↩