రామతీర్థం
విజయనగరం దగ్గరి గ్రామం. విష్ణుకుండిన రాజు ఇంద్రవర్మ రాగి రేకుల దానపత్రాన్ని ఇక్కడి ఒక పండిత కుటుంబం భద్రపరిచింది. 1914లో అది రామతీర్థం రేకులుగా ప్రచురితమైంది. దానపత్రం ప్లాకి జిల్లాలోని ఒక గ్రామానికి సంబంధించినది. చాలా మంది రచయితలు ఆ జిల్లాను విజయనగరం ప్రాంతంలో ఉంచుతారు.

విజయనగరం దగ్గరి రామతీర్థం విష్ణుకుండిన రాజు ఇంద్రవర్మ తెలిసిన ఏకైక దానపత్రానికి తన పేరు ఇచ్చింది. ఆ రేకులు “రామతీర్థం (విజయనగరం దగ్గర)లోని ఒక విద్వాంసుల పండిత కుటుంబానికి” చెందినవని 1909లో హెచ్. కృష్ణ శాస్త్రి (H. Krishna Sastri) నివేదించారు.1 1914లో ఇ. హుల్ష్ (E. Hultzsch) కృష్ణ శాస్త్రి తీసిన ముద్రల నుంచి వాటిని సంపాదకత్వం వహించారు.2 ఇంద్రవర్మ రామతీర్థం తామ్రశాసనం పేజీ చూడండి.
రేకులు, ఆ చోటు
రేకులను ఎక్కడ తయారు చేశారో, ఎక్కడ దొరికాయో అవి చెప్పవు. వాటిని పురాణిసంగమం నుంచి జారీ చేశారు. అవి ప్లాకి జిల్లాలోని పెరువాటక గ్రామాన్ని దానం చేస్తాయి.2 అయినా విష్ణుకుండినులు ఉత్తరాన ఎంత దూరం చేరారో అంచనా వేయడానికి రచయితలు రేకులను భద్రపరిచిన చోటును ఉపయోగించారు. తూర్పు చాళుక్య మొదటి విష్ణువర్ధనుడి చీపురుపల్లి రేకులలో కూడా ప్లాకి జిల్లా పేరు ఉందని కృష్ణ శాస్త్రి గుర్తించారు. అందువల్ల ఆయన దాన్ని విశాఖపట్నం (అప్పుడు వైజాగపటం) జిల్లాలో ఉంచారు. ఆ కుటుంబపు తొలి నివాసం ఆ జిల్లాలోనే అని ఆయన భావించారు.1 ఇంద్రవర్మ విశాఖపట్నం జిల్లాకు అధిపతి అయ్యాడని జి. జువో-డుబ్రే (G. Jouveau-Dubreuil) నిర్ధారించారు.3
చుట్టుపక్కల అనేక స్థానిక వంశాలు పాలించాయి కాబట్టి, విజయనగరం ప్రాంతంపై విష్ణుకుండినులకు శాశ్వత పట్టు ఉండటం అసంభవమని డి. సి. సర్కార్ (D. C. Sircar) భావించారు.456 ఆయన దృష్టిలో ఇంద్రవర్మ ఒక దాడి సమయంలో ఆ దానం చేశాడు.456
శ్రీపర్వతం?
విష్ణుకుండిన రాజులు తమను తాము శ్రీపర్వత ప్రభువు భక్తులుగా పిలుచుకుంటారు. సాధారణంగా దాన్ని కర్నూలు జిల్లాలోని శ్రీశైలంగా భావిస్తారు.2 దానికి బదులుగా శ్రీపర్వతాన్ని విశాఖపట్నం జిల్లాలో వెతకాలని కృష్ణ శాస్త్రి వాదించారు.1 కె. ఆర్. సుబ్రహ్మణ్యన్ (K. R. Subramanian) దీన్ని తిరస్కరించారు. అయితే రామతీర్థంలో దొరికిన ఒక ముద్రపై ఉన్న పాత శాసనం ఆ చోటును శైలం (కొండ) అని పిలుస్తుందని ఆయన గుర్తించారు.7
Footnotes
-
H. Krishna Sastri, Annual Report on Epigraphy, Southern Circle, for 1908–09 (1909), Part II, para. 62, p. 109 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3
-
E. Hultzsch, “Ramatirtham Plates of Indravarman”, Epigraphia Indica XII (1914), pp. 133–134 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3
-
G. Jouveau-Dubreuil, Ancient History of the Deccan (1920), p. 91 (archive.org (opens in a new tab)). ↩
-
D. C. Sircar, The Successors of the Satavahanas in Lower Deccan (1939), p. 120 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2
-
Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 121 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2
-
Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 138 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2
-
K. R. Subramanian, Buddhist Remains in Andhra and the History of Andhra between 225 and 610 A.D. (1932), p. 116, note 2 (archive.org (opens in a new tab)). ↩
చిత్రాలు
ఆధారసూచికలు
గమనికలు (0)
ఆధారాలు (5)
ఈ పేజీలో పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి
చివరి సవరణ:
