మూడవ అనంగభీముడు (తూర్పు గాంగ)

మూడవ అనంగభీముడు 13వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో కళింగను, ఒడిశాను ఏలిన తూర్పు గాంగ రాజు. ఆయన మూడవ రాజరాజు కొడుకు, మొదటి నరసింహుని తండ్రి. ఆర్. డి. బెనర్జీ ఆయన పాలనను 1211–1238 అని, రాబర్ట్ సూయెల్ 1219–1253 అని చెప్పారు. ఆయన బెంగాల్ ముస్లిం పాలకులతో, రతన్‌పూర్ కలచురులతో పోరాడాడు. తెలుగు దేశంలో కాకతీయ గణపతిదేవుని సైన్యాలను ఆయన గోదావరి అవతలికి తరిమాడని పి. వి. పరబ్రహ్మశాస్త్రి చెప్పారు. ఆయన శాసనాలు ద్రాక్షారామంలో ఉన్నాయి.

మూడవ అనంగభీముడు తూర్పు గాంగుల రాజు. ఆయన కాలానికి ఈ వంశం కళింగతో పాటు ఒడిశాను కూడా ఏలుతోంది.12 13వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో తన తండ్రి మూడవ రాజరాజుకూ, కొడుకు మొదటి నరసింహునికీ మధ్య ఆయన పాలించాడు.13 కాకతీయులను గోదావరి అవతలికి వెనక్కి నెట్టినవాడిగా తెలుగు దేశంలో ఆయన గుర్తుండిపోయాడు.4

కుటుంబం

ఆర్. డి. బెనర్జీ తన హిస్టరీ ఆఫ్ ఒరిస్సా (1930)లో మూడవ అనంగభీముని మూడవ రాజరాజు కొడుకుగా చెప్పారు.1 ఆ రాజు ఒక చాళుక్య కుటుంబానికి, బహుశా వేంగి తూర్పు చాళుక్యులకు చెందిన మంకుందదేవిని పెళ్లి చేసుకున్నాడు.1 మూడవ రాజరాజు 1211 వరకు పాలించాడు.1

మూడవ అనంగభీముడు కస్తూరాదేవిని పెళ్లి చేసుకున్నాడు. వారి కొడుకు మొదటి నరసింహుడు.5 ఆయన కూతురు చంద్రిక పరమర్ది అనే హైహయ రాకుమారుని పెళ్లి చేసుకుంది. అతను ఆమె అన్న మొదటి నరసింహుని తరఫున పోరాడుతూ చనిపోయాడు.6 1278లో, తన అన్న మనవని పాలనలో, ఆమె భువనేశ్వర్‌లో ఒక విష్ణు ఆలయం కట్టించింది.6

బెంగాల్, రతన్‌పూర్‌లతో యుద్ధాలు

మూడవ అనంగభీముని కాలంలో ఒడిశా రాజులు “తమ బద్ధకాన్ని వదిలించుకున్నారు” అని బెనర్జీ రాశారు.1 బెంగాల్ ముస్లిం పాలకులు ఆయన తండ్రి కాలంలోనే ఒడిశాపై మొదటిసారి దాడి చేశారు.71 ఆయన చాటేశ్వర శాసనం “ఆయన ఒంటరిగా మహమ్మదీయ రాజుతో పోరాడాడు” అని చెబుతుంది.82 తన బాణాలతో ఎంతోమంది నేర్పరి యోధులను చంపాడని అంటుంది.82 బెంగాల్ పాలకుడు గియాసుద్దీన్ ఇవాజ్ షాతో ఈ యుద్ధం 1212–1222 మధ్య జరిగిందని, ఇవాజ్‌ను వెనక్కి తరిమారని బెనర్జీ భావించారు.82

మూడవ అనంగభీముడు తుమ్మాన రాజులుగా పేరున్న రతన్‌పూర్ కలచురి రాజులతో కూడా పోరాడాడు.2 ఉత్తర ఒడిశాలో శాసనాలు దొరికిన మొదటి గాంగ రాజు ఈయనే.2 వాటిలో మూడు భువనేశ్వర్ లింగరాజ ఆలయంపై ఉన్నాయి.23 ఒకదాని తేదీ 1224 జనవరి 9.23

కాకతీయులతో యుద్ధం

కాకతీయుల, గాంగుల శాసనాల నుంచి పి. వి. పరబ్రహ్మశాస్త్రి కాకతీయులతో జరిగిన యుద్ధ కథను కూర్చారు.94 ఆయన కథనంలో గణపతిదేవుని సేనానులు సుమారు 1212లో కళింగపై దండెత్తారు.94 వారు గంజాంలోని ఆస్కా ప్రాంతం వరకు వెళ్లారు.94

కానీ 1211లో తండ్రి తర్వాత రాజైన మూడవ అనంగభీముడు త్వరలోనే తన దేశాన్ని విడిపించుకుని దక్షిణాన ద్రాక్షారామం వరకు చొచ్చుకువచ్చాడు.4 అక్కడి భీమేశ్వరాలయంలోని ఆయన ఎనిమిదవ సంవత్సరపు, అంటే 1217–18 నాటి శాసనం ఆయన తన దేశం త్రికళింగను విడిపించాడని చెబుతుంది.4 కాకతీయ సైన్యం ఓడిపోయి గోదావరికి దక్షిణంగా వెనక్కి వెళ్లాల్సి వచ్చిందని పరబ్రహ్మశాస్త్రి భావించారు.4

ద్రాక్షారామంలోని 1230, 1233 నాటి రెండు శాసనాలు గోదావరికి ఉత్తరాన గాంగ రాజు పట్టును చూపిస్తాయి.4 వాటిలో ఒకటి ఆయన సేనాని జస్రాజకుడు వేంగిని చాలా త్వరగా జయించాడని పొగుడుతుంది.4 గాంగ సేనాని నిజంగా వేంగిని జయించాడా, లేక కాకతీయులకు వ్యతిరేకంగా కొలను నాయకుడు కేశవదేవునికి సాయం మాత్రమే చేశాడా అనే విషయంలో పరబ్రహ్మశాస్త్రికి స్పష్టత లేదు.4 గాంగ సైన్యాలు వెనక్కి వెళ్లాకే, 1240కి కొంచెం ముందు కాకతీయులు కొలను ప్రాంతాన్ని తీసుకున్నారు.10

ఆలయాలు, మరణం

గోవిందుడు అనే బ్రాహ్మణుడు కట్టించిన శివాలయాన్ని చాటేశ్వర శాసనం నమోదు చేస్తుంది.3 గోవిందుడు గానీ రాజు గానీ పూరీలో విహార భవనాలు కట్టించారని, బంగారు తులాపురుష దానం (తన బరువుకు సమానమైన బంగారాన్ని దానం చేయడం) చేశారని, రోడ్లు, చెరువులు వేయించారని అది చెబుతుంది.3 బెనర్జీ అనంగభీముని మరణాన్ని 1238లో ఉంచారు.3 ఆయన తర్వాత ఆయన కొడుకు మొదటి నరసింహుడు రాజయ్యాడు.3 ఆయనను బెనర్జీ ఈ వంశపు “రెండవ గొప్ప రాజు” అన్నారు.3

ఆధారాల్లో భిన్నాభిప్రాయాలు

  • ఆయన తేదీలు. బెనర్జీ 1211–1238 అంటారు.13 పరబ్రహ్మశాస్త్రి కూడా ఆయన పట్టాభిషేకాన్ని 1211లోనే ఉంచారు.4 సూయెల్ పట్టిక 1219–1253 అంటుంది.11 ఆయనతో కలిసిపోయేలా ఒక మూడవ రాజరాజును 1219–1235లో ఉంచుతుంది.11
  • ఆయన సంఖ్య. బెనర్జీ, పరబ్రహ్మశాస్త్రి ఆయనను మూడవ అనంగభీముడు అంటారు.14 వి. రంగాచార్య మొదటి నరసింహుని తండ్రిని రెండవ అనంగభీముడు అన్నారు.12 1230, 1233 నాటి ద్రాక్షారామ శాసనాల రాజును పరబ్రహ్మశాస్త్రి అనియంకభీముడని కూడా పేర్కొన్నారు.4

Footnotes

  1. Banerji, History of Orissa, Vol. I (1930), p. 259 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8 ↩9

  2. Banerji, History of Orissa, Vol. I (1930), p. 261 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8

  3. Banerji, History of Orissa, Vol. I (1930), p. 262 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8 ↩9

  4. Parabrahma Sastry, The Kakatiyas of Warangal (1978), p. 111. ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8 ↩9 ↩10 ↩11 ↩12 ↩13

  5. Banerji, History of Orissa, Vol. I (1930), p. 263 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  6. Banerji, History of Orissa, Vol. I (1930), p. 267 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  7. R. D. Banerji, History of Orissa from the Earliest Times to the British Period, Vol. I (1930), p. 258 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  8. Banerji, History of Orissa, Vol. I (1930), p. 260 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  9. P. V. Parabrahma Sastry, The Kakatiyas of Warangal (1978), pp. 109–110. ↩ ↩2 ↩3

  10. Parabrahma Sastry, The Kakatiyas of Warangal (1978), p. 112. ↩

  11. Robert Sewell, The Historical Inscriptions of Southern India (1932), p. 358, genealogical table of the Eastern Gangas (archive.org (opens in a new tab)). Paraphrased. ↩ ↩2

  12. V. Rangacharya, A Topographical List of the Inscriptions of the Madras Presidency, Vol. III (1919), p. 1666, Vizagapatam No. 5 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

ఆధారసూచికలు

ఆధారాలు (4)
  1. R. D. Banerji, History of Orissa from the Earliest Times to the British Period, Vol. I (opens in a new tab), R. Chatterjee, Calcutta, 1930, pp. 259–263, 267. [Public domain]
  2. P. V. Parabrahma Sastry, The Kakatiyas of Warangal, Government of Andhra Pradesh, 1978, pp. 109–112. Cite-only; paraphrased. [All rights reserved (cited, not reproduced)]
  3. Robert Sewell (ed. S. Krishnaswami Aiyangar), The Historical Inscriptions of Southern India (Collected till 1923) and Outlines of Political History (opens in a new tab), University of Madras, 1932, pp. 358. Paraphrased. [Public domain in India]
  4. V. Rangacharya, A Topographical List of the Inscriptions of the Madras Presidency (collected till 1915), with Notes and References, Vol. III (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1919, pp. 1666. [Public domain]

ఈ పేజీలో పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి

చివరి సవరణ: