మూడవ భానుదేవుడు (తూర్పు గాంగ)

మూడవ భానుదేవుడు 14వ శతాబ్దం మూడవ పావులో కళింగను, ఒడిశాను ఏలిన తూర్పు గాంగ రాజు, మూడవ నరసింహుని కొడుకు. ఆయన పాలనలో ఒడిశాపై అన్నివైపుల నుంచి దాడులు జరిగాయని ఆర్. డి. బెనర్జీ రాశారు: 1353లో బెంగాల్ సుల్తాన్, 1356లో ఒక విజయనగర రాకుమారుడు, 1361లో ఢిల్లీ సుల్తాన్ ఫిరోజ్ తుగ్లక్ దండెత్తారు. ఫిరోజ్ తుగ్లక్‌కు ఆయన ఏనుగులను ఇచ్చాడు. ఆయన శాసనాలు శ్రీకూర్మం, సింహాచలాల్లో ఉన్నాయి. ఆయన 1378లో చనిపోయాడని బెనర్జీ చెప్పారు.

మూడవ భానుదేవుడు 14వ శతాబ్దం మూడవ పావులో కళింగను, ఒడిశాను ఏలిన తూర్పు గాంగుల రాజు.12 ఆయన మూడవ నరసింహుని కొడుకు.1 చుట్టుపక్కల రాజులు ఒడిశాపై అన్నివైపుల నుంచి దాడులు చేసిన పతన కాలంగా ఆర్. డి. బెనర్జీ ఆయన పాలనను చూశారు.1

కుటుంబం

బెనర్జీ తన హిస్టరీ ఆఫ్ ఒరిస్సా (1930)లో మూడవ భానుదేవుని మూడవ నరసింహుడు, కమలాదేవిల కొడుకుగా చెప్పారు.1 రాబర్ట్ సూయెల్ పట్టిక (1932) ఆయన రాణులను తార, హీర అంటుంది.2 ఆయన కొడుకు నాల్గవ నరసింహుడు చాళుక్య వంశపు హీరాదేవికి పుట్టాడని బెనర్జీ రాశారు.3

సింహాచలంలోని శక 1305, అంటే సుమారు 1383 నాటి ఒక శాసనం తారాదేవిని వీర భానుదేవుని రాణిగా పేర్కొంటుంది (శకం సంవత్సరాలను లెక్కించే ఒక భారతీయ పద్ధతి).4 అందులో ఆమె, గజపతి పెదనరసింహదేవుని రాణి బిరుజదేవి కలిసి ఆలయానికి రెండు చామరాలు (వింజామరలు) ఇచ్చారు.4 ఈ వీర భానుదేవుడు బహుశా కింద చెప్పిన శాసనంలోని రాజే అని, పెదనరసింహుడు ఆయన వారసుడని వి. రంగాచార్య భావించారు.4

అన్నివైపుల నుంచి దాడులు

ఈ సంవత్సరాల్లో ఒడిశాపై దాడి చేసిన శత్రువుల జాబితాను బెనర్జీ ఇచ్చారు:13

  • 1353లో బెంగాల్ స్వతంత్ర సుల్తాన్ షంసుద్దీన్ ఇలియాస్ షా ఒడిశాపై దాడి చేశాడు1
  • 1356లో విజయనగర రాజు మొదటి బుక్కరాయల మేనల్లుడు, రాకుమారుడు సంగముడు గజపతి రాజును ఓడించాడు1
  • 1361లో ఢిల్లీ సుల్తాన్ ఫిరోజ్ తుగ్లక్ తన రెండవ బెంగాల్ యాత్రలో భానుదేవుని రాజ్యంలోకి ప్రవేశించాడు13

విజయనగరానికీ ఒడిశాకూ మధ్య తెలిసిన మొదటి యుద్ధం 1356 నాటిదేనని బెనర్జీ అన్నారు.1 బుక్కరాయలు “ఒరియా రాజ్యాన్ని తీసుకున్నాడు” అని పోర్చుగీసు రచయిత నూనిజ్ చెబుతాడని ఆయన జోడించారు.1 ఫిరోజ్ తుగ్లక్ వచ్చినప్పుడు భానుదేవుడు ఆయనకు కొన్ని ఏనుగులను పంపాడు.3 సుల్తాన్ వెనక్కి వెళ్లిపోయాడు.3

తెలుగు ఉత్తర ప్రాంతంలో శాసనాలు

పాలన తొలి భాగపు దాన శాసనాలు మూడు మాత్రమే తెలుసని, అవన్నీ శ్రీకూర్మంలోనే ఉన్నాయని బెనర్జీ చెప్పారు.3 వాటిలో రెండింటిని వి. రంగాచార్య జాబితా చేశారు:

  • శక 1275, వీరభానుదేవుని మూడవ సంవత్సరంలో కొడూరుకు చెందిన ఒక వ్యక్తి దీపం ఇచ్చాడు5
  • శక 1276, ప్రతాపవీర-భానుదేవుని మూడవ సంవత్సరంలో ఒక దీపం ఇచ్చారు6

సింహాచలంలో శిష్టుకవు మహాసేనాపతి చేసిన భూదానం వీర భానుదేవుని 31వ సంవత్సరం, శక 1298, అంటే సుమారు 1376లో జరిగింది.4 దీనిని బట్టి ఈ రాజు 1345లో రాజయ్యాడని, కనీసం 1376 వరకు పాలించాడని రంగాచార్య తేల్చారు.4

మరణం

ఆయన కొడుకు నాల్గవ నరసింహుని మూడవ సంవత్సరం శక 1301, అంటే సుమారు 1379లో పడింది.3 కాబట్టి మూడవ భానుదేవుడు 1378లో చనిపోయాడని బెనర్జీ తేల్చారు.3

ఆధారాల్లో భిన్నాభిప్రాయాలు

  • ఆయన ఎప్పుడు రాజయ్యాడు? సూయెల్ పట్టిక 1346 లేదా 1350 అంటుంది.2 ఆయన 31వ సంవత్సరపు సింహాచలం శాసనం నుంచి రంగాచార్య 1345 అని లెక్కించారు.4 బెనర్జీ ఆయన పట్టాభిషేకాన్ని శక 1275 లేదా 1276, అంటే సుమారు 1353–54లో ఉంచారు.7 ఆయన మూడవ సంవత్సరపు శ్రీకూర్మం శాసనాలు ఆ సంవత్సరాలవే.7
  • ఆయన సంఖ్య. బెనర్జీ, సూయెల్ ఆయనను మూడవ భానుదేవుడు అంటారు.12 1896లో ఇ. హుల్ష్ ఈ శ్రీకూర్మం శాసనాల్లోని భానుదేవుని ఆ పేరున్న నాల్గవ రాజుగా లెక్కించారు.8

Footnotes

  1. Banerji, History of Orissa, Vol. I (1930), p. 282 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8 ↩9 ↩10 ↩11

  2. Robert Sewell, The Historical Inscriptions of Southern India (1932), p. 358, genealogical table of the Eastern Gangas (archive.org (opens in a new tab)). Paraphrased. ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  3. Banerji, History of Orissa, Vol. I (1930), p. 283 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8

  4. Rangacharya, Topographical List, Vol. III (1919), p. 1677, Vizagapatam Nos. 96–97 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6

  5. Rangacharya, Topographical List, Vol. I (1919), p. 691, Ganjam No. 214 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  6. Rangacharya, Topographical List, Vol. I (1919), p. 689, Ganjam No. 193 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  7. R. D. Banerji, History of Orissa from the Earliest Times to the British Period, Vol. I (1930), p. 281 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  8. V. Rangacharya, A Topographical List of the Inscriptions of the Madras Presidency, Vol. I (1919), p. 685, introduction to Srikurmam, quoting the Madras epigraphical report for 1896 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

ఆధారసూచికలు

ఆధారాలు (4)
  1. R. D. Banerji, History of Orissa from the Earliest Times to the British Period, Vol. I (opens in a new tab), R. Chatterjee, Calcutta, 1930, pp. 281–283, 288. [Public domain]
  2. V. Rangacharya, A Topographical List of the Inscriptions of the Madras Presidency (collected till 1915), with Notes and References, Vol. I (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1919, pp. 685, 689, 691. [Public domain]
  3. V. Rangacharya, A Topographical List of the Inscriptions of the Madras Presidency (collected till 1915), with Notes and References, Vol. III (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1919, pp. 1677. [Public domain]
  4. Robert Sewell (ed. S. Krishnaswami Aiyangar), The Historical Inscriptions of Southern India (Collected till 1923) and Outlines of Political History (opens in a new tab), University of Madras, 1932, pp. 358. Paraphrased. [Public domain in India]

ఈ పేజీలో పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి

చివరి సవరణ: