ప్రచురితమైన ఆధారాలతో నిర్మించిన కొత్త సైట్. ఏదైనా పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి
తెలుగు చరిత్రTelugu History

రెండవ విక్రమేంద్రవర్మ (విష్ణుకుండిన)

ఇంద్రవర్మ పెద్ద కొడుకు అయిన విష్ణుకుండిన రాజు. ఆయన తన 10వ సంవత్సరంలో లెందులూర (వేంగి దగ్గర దెందులూరు) నుంచి చిక్కుళ్ళ ఫలకాలను జారీ చేసి, కృష్ణా నదిపై ఉన్న ఒక గ్రామాన్ని శివాలయానికి ఇచ్చాడు. ఆయన బాలునిగానే పాలన చేపట్టాడని ఫలకాలు చెబుతాయి. కొందరు పండితులు ఆయనను చివరి తెలిసిన విష్ణుకుండిన రాజు తాత, పొలమూరు ఫలకాలలోని విక్రమహేంద్రునిగా గుర్తిస్తారు. డి. సి. సర్కార్ అలా గుర్తించలేదు. సర్కార్ ఆయనను దాదాపు 655–670 నాటివానిగా చెప్పారు. 1932లో సూయెల్ ముద్రించిన పథకం ఆయనను దాదాపు 496–521 నాటివానిగా చెప్పింది.

చిక్కుళ్ళ ఫలకాల దాత

రెండవ విక్రమేంద్రవర్మ చిక్కుళ్ళ ఫలకాలు అనే ఒకే దానశాసనం ద్వారా తెలుసు. అది ప్రచురించబడిన మొదటి విష్ణుకుండిన శాసనం (1897లో ఎఫ్. కీల్‌హార్న్ (F. Kielhorn) ప్రచురించారు).12 అవి “విజయవంతమైన లెందులూర అనే ఆయన నివాసం నుంచి” జారీ అయ్యాయి.34 జె. రామయ్య (J. Ramayya) లెందులూరను ఏలూరు (అప్పుడు ఎల్లోర్)కు దాదాపు ఐదు మైళ్ల ఈశాన్యంలో, వేంగి నగర శిథిలాలపై ఉన్న దెందలూరు (దెందులూరు) గ్రామంగా గుర్తించారు.34

ఫలకాలలో ఆయన తనను తాను మహేశ్వరుని (శివుని) భక్తుడు, శ్రీపర్వత ప్రభువు పాదాలను ధ్యానించేవాడు అని పిలుచుకుంటాడు.45

కుటుంబం

రెండవ విక్రమేంద్రవర్మ చిక్కుళ్ళ ఫలకాలలోని ఇంద్రభట్టారకవర్మ అయిన ఇంద్రవర్మ పెద్ద కొడుకు.24 తన తండ్రి ద్వారా ఆయన మొదటి విక్రమేంద్రవర్మ మనవడు, పదకొండు అశ్వమేధాలు చేసిన మహారాజు మాధవవర్మ మునిమనవడు.2 ఇంద్రవర్మ (విష్ణుకుండిన), మాధవవర్మ (విష్ణుకుండిన) చూడండి.

బాల రాజు

కీల్‌హార్న్ అనువాదంలో ఫలకాలు ఆయనను “బాల్యంలోనే రాజు సద్గుణాలన్నిటితో అలంకరించబడి, మొత్తం పాలనా భారాన్ని సక్రమంగా చేపట్టిన” మహారాజు విక్రమేంద్రవర్మ అని వర్ణిస్తాయి.5 ఆయన తండ్రి చిన్న వయసులో చనిపోయినందువల్ల ఆయన బాలునిగా సింహాసనం ఎక్కాడని దీని అర్థంగా ఆర్. ఎస్. పంచముఖి (R. S. Panchamukhi) భావించారు.6 ఆ కారణంగా పంచముఖి ఆయన పాలనను దాదాపు 27 సంవత్సరాలకు మించకుండా పరిమితం చేశారు.6

దానశాసనం

తన పాలన 10వ సంవత్సరంలో, వేసవి 8వ పక్షం 5వ రోజున, రెండవ విక్రమేంద్రవర్మ రేగోంరం గ్రామాన్ని సోమగిరీశ్వరనాథ ఆలయానికి ఇచ్చాడు.25 సోమగిరీశ్వరనాథుడు త్ర్యంబకుని (శివుని) ఒక రూపం.25 కీల్‌హార్న్ నత్[రి?]పతి అని చదివిన పేరు గల జిల్లాలో, కృష్ణబెణ్ణ (కృష్ణా) ఒడ్డున రవిరేవ గ్రామానికి ఆగ్నేయంగా రేగోంరం ఉంది.25

1920లో జూవో-దుబ్రుయ్ (Jouveau-Dubreuil), 1932లో సూయెల్, అయ్యంగార్ నివేదించినట్లు, రాబర్ట్ సూయెల్ (Robert Sewell) రవిరేవను రవిరేలగా గుర్తించారు.78 రాజు కృష్ణా ఒడ్డున పాలించాడనడానికి దుబ్రుయ్ ఆ దానశాసనాన్ని రుజువుగా తీసుకున్నారు.7 సోమగిరీశ్వరనాథ అనేది బహుశా లెందులూరలోని ఒక ఆలయంలోని లింగం (శివుని రాతి చిహ్నం) పేరు అని డి. సి. సర్కార్ (D. C. Sircar) భావించారు.9

ఆయన పొలమూరు ఫలకాలలోని విక్రమహేంద్రుడా?

విష్ణుకుండిన మాధవవర్మ జనాశ్రయుని పొలమూరు ఫలకాలు ఆ రాజు వంశాన్ని ఒక విక్రమహేంద్రుని నుంచి ఆయన కొడుకు గోవిందవర్మ ద్వారా గుర్తిస్తాయి.10 ఈ విక్రమహేంద్రుడు విక్రమేంద్రుని, అంటే రెండవ విక్రమేంద్రవర్మ చెడిపోయిన రూపమా అని 1913–14 నాటి శాసన నివేదికలో హెచ్. కృష్ణశాస్త్రి (H. Krishna Sastri) పరిశీలించారు.10 అది వంశానికి రెండు తరాలను కలుపుతుంది. కానీ అక్షరాల తర్వాతి శైలి దీనిని సందేహాస్పదం చేస్తుందని ఆయన భావించారు.10

1919–20 నాటి నివేదిక వారి లిపి, జనాశ్రయ బిరుదు కారణంగా పొలమూరు రాజులను రెండవ విక్రమేంద్రవర్మ తర్వాత ఉంచింది.11 చాలా మంది పండితులు విక్రమహేంద్రుని నేరుగా రెండవ విక్రమేంద్రవర్మగా గుర్తించారు.127131415 వారు జూవో-దుబ్రుయ్, కె. వి. లక్ష్మణరావు (K. V. Lakshman Rao) (ఆయన పథకాన్ని సూయెల్, అయ్యంగార్ ముద్రించారు), ఎం. సోమశేఖర శర్మ (M. Somasekhara Sarma), పంచముఖి.127131415

సర్కార్ ఏకీభవించలేదు.1617 ఆయన అభిప్రాయంలో పొలమూరు ఫలకాల మాధవవర్మ గొప్ప యాగకర్త మొదటి మాధవవర్మ.1617 కాబట్టి విక్రమహేంద్రుడు ఆయన తాత, ఆ కుటుంబపు చివరి రాజు కాదు, అతి తొలి తెలిసిన రాజు.1617

కె. ఆర్. సుబ్రహ్మణియన్ (K. R. Subramanian) కూడా వారిని వేరుగా ఉంచారు.1819 ఆయన పొలమూరు గోవిందవర్మను రెండవ విక్రమేంద్రవర్మ కొడుకుగా చేశారు. కానీ ఆయనను మొదటి ఈపూరు ఫలకాల సెట్‌లోని గోవిందవర్మగా గుర్తించడానికి ఒప్పుకోలేదు.1819 పోటీ వంశవృక్షాల కోసం విష్ణుకుండినులు పేజీ చూడండి.

కాలం

ఫలకాలలో పాలనా సంవత్సరం మాత్రమే ఉంది.5 మరే విష్ణుకుండిన శాసనమూ తెలియక ముందే కీల్‌హార్న్ రాశారు.3 ఫలకాలు దాదాపు 8వ శతాబ్దం చివరి కంటే తర్వాతివి కావని, బహుశా అంతకంటే చాలా ముందువి కావని ఆయన భావించారు.3 తర్వాతి పునర్నిర్మాణాలు రాజును చాలా ముందు ఉంచాయి:

ఆధారంప్రతిపాదించిన కాలం
కె. వి. లక్ష్మణరావు, సూయెల్‌లో (1932)13దాదాపు 496–521
సోమశేఖర శర్మ (JAHRS, 1930–31)14లక్ష్మణరావును అనుసరించి విక్రమేంద్రవర్మ దాదాపు 496–521
సర్కార్ (1939)20దాదాపు 655–670

సూయెల్, అయ్యంగార్ రవిరేవ దగ్గర భూమిపై ఆయన దానశాసనాన్ని దాదాపు 6వ శతాబ్దపు శాసనాలలో కూడా చేర్చారు.8 విష్ణుకుండినులు పేజీలోని పాలనా పట్టిక సర్కార్‌ను అనుసరిస్తుంది.

Footnotes

  1. F. Kielhorn, “Chikkulla Plates of Vikramendravarman II”, Epigraphia Indica IV (1897), p. 193 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  2. Kielhorn, “Chikkulla Plates” (1897), p. 194 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6

  3. Kielhorn, “Chikkulla Plates” (1897), p. 195 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  4. Kielhorn, “Chikkulla Plates” (1897), p. 197, translation (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  5. Kielhorn, “Chikkulla Plates” (1897), p. 198, translation (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6

  6. R. S. Panchamukhi, “Tandivada Grant of Prithivi-Maharaja: 46th Year”, Epigraphia Indica XXIII (1936), p. 93 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  7. Jouveau-Dubreuil, Ancient History of the Deccan (1920), p. 92 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  8. Robert Sewell and S. Krishnaswami Aiyangar, The Historical Inscriptions of Southern India (1932), p. 21 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  9. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 139 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  10. Annual Report on Epigraphy, Madras, for 1913–14 (1914), Part II, para. 35, p. 102 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  11. Annual Report on Epigraphy, Madras, for 1919–20 (1920), Part II, para. 10, p. 99 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  12. G. Jouveau-Dubreuil, Ancient History of the Deccan (1920), p. 90 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  13. Sewell and Aiyangar, Historical Inscriptions of Southern India (1932), p. 404 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  14. M. Somasekhara Sarma, “Indrabhattaraka and the Ganga Era”, Journal of the Andhra Historical Research Society V, pt. 3 (1930–31), pp. 184–185 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  15. Panchamukhi, “Tandivada Grant” (1936), p. 95, genealogical table (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  16. D. C. Sircar, The Successors of the Satavahanas in Lower Deccan (1939), p. 103 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  17. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 107 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  18. K. R. Subramanian, Buddhist Remains in Andhra and the History of Andhra between 225 and 610 A.D. (1932), p. 114 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  19. Subramanian, Buddhist Remains in Andhra (1932), p. 117 and note 3 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  20. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 112, chronological table (archive.org (opens in a new tab)). ↩

చిత్రాలు

రాజవంశాలు

విష్ణుకుండినులు

సుమారు క్రీ.శ. 500–630

శాలంకాయనుల తర్వాత, తూర్పు చాళుక్యుల ముందు పాలించిన కృష్ణా–గోదావరి దేశపు రాజవంశం. కొన్ని సంస్కృత తామ్ర దానపత్రాలు, ఒక శిలాశాసనం నుండి అది తెలుసు. దాని రాజులు శ్రీపర్వత స్వామిని పూజించారు. తమ గొప్ప పాలకుడు మాధవవర్మకు పదకొండు అశ్వమేధాలను చెప్పుకున్నారు. వాకాటక రాజ కుటుంబంతో పెళ్లి సంబంధాలు చేసుకున్నారు. తర్వాతి దానపత్రాల్లో వారి రాజధాని లెందులూరు (వేంగి దగ్గరి దెందులూరు). విద్వాంసులు వారిని 4వ శతాబ్దం నుండి 8వ శతాబ్దం వరకు ఎక్కడైనా ఉంచారు. తర్వాతి పునర్నిర్మాణాల్లో చాలావరకు ప్రధాన వంశాన్ని 6వ శతాబ్దంలో ఉంచి, 7వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో చాళుక్య విజయంతో ముగిస్తాయి. అయితే డి. సి. సర్కార్ దానిని సుమారు 670 వరకు కొనసాగించారు.

ఆధారసూచికలు

ఆధారాలు (9)
  1. F. Kielhorn (articles); E. Hultzsch (ed.), Epigraphia Indica, Vol. IV (1896–97) (opens in a new tab), Archaeological Survey of India, 1897, pp. 193–198. F. Kielhorn, Chikkulla plates of Vikramendravarman II (No. 25). [Public domain]
  2. Madras Government (Assistant Archaeological Superintendent for Epigraphy), Annual Reports on Epigraphy, Southern Circle, for 1910-11 to 1914-15 (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1915, pp. 102. Annual Report on Epigraphy for 1913–14, Part II, para. 35. [Public domain]
  3. Madras Government (Superintendent for Epigraphy, Southern Circle), Annual Reports on Epigraphy for 1920-21 to 1924-25 (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1925, pp. 98–99. Annual Report on Epigraphy for 1919–20, Part II, para. 10. [Public domain]
  4. G. Jouveau-Dubreuil, Ancient History of the Deccan (opens in a new tab), The author, Pondicherry (translated by V. S. Swaminadha Dikshitar), 1920, pp. 90, 92. [Public domain]
  5. Robert Sewell (ed. S. Krishnaswami Aiyangar), The Historical Inscriptions of Southern India (Collected till 1923) and Outlines of Political History (opens in a new tab), University of Madras, 1932, pp. 21, 404. Paraphrased. [Public domain in India]
  6. Hirananda Sastri and N. P. Chakravarti (eds.), Epigraphia Indica, Vol. XXIII (1935–36) (opens in a new tab), Manager of Publications, Delhi, 1936, pp. 93, 95. R. S. Panchamukhi, Tandivada grant of Prithivi-Maharaja; paraphrased. [Public domain in India]
  7. K. V. Lakshmana Rao (article); Andhra Historical Research Society, Journal of the Andhra Historical Research Society, Vol. V, pt. 1 (July 1930), incl. K. V. Lakshmana Rao, 'Two Copper-plate Grants of the Salankayanas of Vengi' (opens in a new tab), Andhra Historical Research Society, Rajahmundry, 1930, pp. 184. M. Somasekhara Sarma, Indrabhattaraka and the Ganga Era (JAHRS V, pt. 3); paraphrased. [Public domain]
  8. D. C. Sircar, The Successors of the Satavahanas in Lower Deccan (opens in a new tab), University of Calcutta, 1939, pp. 103, 107, 112, 139. Cite-only; paraphrased. [All rights reserved (cited, not reproduced)]
  9. K. R. Subramanian, Buddhist Remains in Andhra and the History of Andhra between 225 and 610 A.D. (opens in a new tab), Madras (with a foreword by G. Jouveau-Dubreuil), 1932, pp. 114, 117. K. R. Subramanian. Cite-only; paraphrased. [All rights reserved (cited, not reproduced)]

ఈ పేజీలో పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి

చివరి సవరణ: