తెలుగు చరిత్రTelugu History

తెలుగు నేల దాటిన తెలుగువారు

తెలుగు దేశం బయట తెలుగువారు ఎలా స్థిరపడ్డారు: విజయనగర, నాయక పాలకుల కాలంలో దక్షిణాన తమిళ దేశానికి వెళ్లిన రైతులు, సైనికులు, నేతగాళ్లు, 19, 20 శతాబ్దాల్లో సముద్రం దాటి బర్మా, మలయా, మారిషస్, నాటాల్, ఫిజీలకు, అస్సాం తేయాకు తోటలకు వెళ్లిన కూలీలు. వలస చట్టాలు, ఎవరు వెళ్లారు, ఎవరు తిరిగొచ్చారు అనే విషయంలో జనాభా లెక్కలు ఏం గుర్తించాయి, స్థిరపడినవారు తమ భాషను ఎలా కాపాడుకున్నారు అనేవి ఈ పేజీలో ఉన్నాయి.

తెలుగువారు చాలా కాలంగా తెలుగు దేశం బయట కూడా నివసిస్తున్నారు. 16వ శతాబ్దం నుంచి రైతులు, సైనికులు, నేతగాళ్లు దక్షిణాన తమిళ ప్రాంతాలకు వెళ్లి స్థిరపడ్డారు.1 19, 20 శతాబ్దాల్లో తెలుగు తీరంలోని కూలీలు సముద్రం దాటి బర్మా, మలయా, మారిషస్, నాటాల్ (దక్షిణాఫ్రికా), ఫిజీలకు వెళ్లారు.23 మరెందరో అస్సాం తేయాకు తోటలకు వెళ్లారు.4 వారు ఎక్కడికి వెళ్లారు, ఎందుకు వెళ్లారు, వారి గురించి రికార్డులు ఏం చెబుతాయి అనేది ఈ పేజీ చెబుతుంది.

ఆధారాల గురించి. వలస రికార్డులు వలస వెళ్లినవారి భాష ఏమిటో చాలా అరుదుగా చెబుతాయి. అధికారులు మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీ ప్రజలను “మద్రాసీలు”గా, వారు ఓడ ఎక్కిన రేవును లేదా డిపోను బట్టి లెక్కించారు. అందుకే జిల్లాలవారీ అంకెలు సుమారువే.5 తమిళ దేశం కోసం ఈ పేజీ బి. రామచంద్రారెడ్డి, ఆర్. నటరాజన్ (2010) చేసిన అధ్యయనాన్ని, 1921 జనాభా లెక్కల్లోని భాషా అంకెలను వాడుకుంటుంది.67

తమిళ దేశంలో తెలుగువారు

తొలి పెద్ద వలస విజయనగర సామ్రాజ్యంతో వచ్చింది. రామచంద్రారెడ్డి, నటరాజన్ ప్రకారం, విజయనగర పాలకులు తమిళ దేశాన్ని తెలుగు నాయకుల (సైనిక అధిపతుల) మధ్య పంచారు.1 తెలుగు రైతు కుటుంబాలు వారి వెంట వెళ్లి, మొదట సైనికులుగా పనిచేసి, తర్వాత భూమిపై స్థిరపడ్డాయి.1 నాయక రాజ్యాలు పేజీ చూడండి.

దక్షిణానికి వెళ్లిన కొన్ని వర్గాలను వారు ఇలా పేర్కొంటారు:1

  • యోధులుగా, రైతులుగా వెళ్లిన రెడ్లు (తమిళ దేశంలో రెడ్డియార్లు), కమ్మ, బలిజ నాయుళ్లు
  • మరో తెలుగు రైతు సముదాయమైన తొట్టియన్లు
  • వైష్ణవ ఆలయాల్లో పూజారులుగా పనిచేసిన తెలుగు బ్రాహ్మణులు
  • కోమటి వ్యాపారులు, సాలెల వంటి నేతగాళ్లు
  • సాగునీటి కోసం నీళ్లు తోడే తోలు బొక్కెనలు తయారుచేసి, బాగుచేసిన దళిత కూలీలు1

నేతగాళ్లకు సొంత కథ ఉంది. స్థానిక నేతగాళ్లు నేసిన బట్టతో సంతృప్తి చెందని మదురై నాయక రాజులు తెలుగు దేశం నుంచి నేతగాళ్లను పిలిపించారని రచయితలు రాశారు. కాలక్రమంలో వారి వారసులు తమిళ నేతగాళ్ల కంటే ఎక్కువైపోయారు.8 తెలుగు రైతుల్లో చాలామంది ఎత్తు ప్రాంతాల్లో ఉంటూ, బావి నీళ్లతో, వర్షాకాలపు వానలతో సాగు చేశారు.8

ఈ కుటుంబాలు సుమారు నాలుగు వందల ఏళ్లు ఇంట్లో తెలుగే మాట్లాడాయి.9 తమ గోత్రాలను, తెలుగు పెళ్లి ఆచారాలను కాపాడుకున్నాయి. వారిలో చాలామంది వైష్ణవులు, తరచూ తిరుపతి యాత్రలు చేసేవారు.910 1950లలో తెలుగు, తమిళ రాష్ట్రాలు వేరైన తర్వాత తమిళనాడులో తమిళం ప్రభుత్వ భాష అయింది. దాంతో కొత్త తరాల్లో చాలామందికి తెలుగు దూరమైంది.1011

1921లో తెలుగు సరిహద్దులు దాటి

తెలుగు ఎంత దూరం విస్తరించిందో 1921 జనాభా లెక్కలు చూపాయి. ప్రతి తమిళ జిల్లాలోనూ, పశ్చిమ తీరంలో కూడా గణనీయమైన సంఖ్యలో తెలుగు మాట్లాడేవారు ఉన్నారని అవి గుర్తించాయి. కానీ తెలుగు జిల్లాల్లో తమిళం మాట్లాడేవారు చాలా తక్కువ.7 ప్రతి 10,000 మందిలో తెలుగు మాట్లాడేవారు:7

  • తమిళ జిల్లా అయిన కోయంబత్తూరులో 2,227 మంది
  • ఎక్కువమంది కన్నడం మాట్లాడే బళ్లారిలో 3,151 మంది
  • ఎక్కువమంది ఒడియా మాట్లాడే, తెలుగు నెమ్మదిగా విస్తరిస్తున్న గంజాంలో 4,548 మంది7

బంగాళాఖాతం దాటి బర్మాకు

19వ శతాబ్దంలో తెలుగు కూలీలు ఎక్కువగా వెళ్లిన చోటు బర్మా. ఏటా 40,000 నుంచి 50,000 మంది తెలుగు కూలీలు కాకినాడ (అప్పటి కోకనాడ), ఇతర ఉత్తర రేవుల నుంచి బర్మాకు వెళ్తున్నారని 1881 జనాభా లెక్కలు చెప్పాయి.2 చాలామంది ఓడల రాకపోకల కాలం ముగియగానే తిరిగి వచ్చేవారు.2 1883–84లో మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీ నుంచి బర్మాకు వెళ్లినవారంతా గంజాం (7,554), విశాఖపట్నం (5,105) వారే.12

ఈ వలస పెరుగుతూనే వచ్చింది. 1911లో బర్మాలో సుమారు రెండున్నర లక్షల మంది మద్రాసు వలసదారులు ఉన్నారని, వారిలో రెండు లక్షలకు పైగా మగవారేనని జనాభా లెక్కలు గుర్తించాయి.4 వారిలో చాలామంది గంజాం, విశాఖపట్నం, గోదావరి జిల్లాల నుంచి వచ్చారు.4 బర్మాలోని బియ్యం మిల్లులను దాదాపు పూర్తిగా మద్రాసు కార్మికులే నడుపుతున్నారని చెప్పేవారు. బర్మా వారిలో దాదాపు పది లక్షల మందిని తిరిగి ఇంటికి కూడా పంపింది.3

1931 నాటికి మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీకి చెందిన సుమారు 3,00,000 మంది బర్మాలో ఉన్నారు.13 బర్మా తెలుగు తీర జిల్లాలపై “లోతైన ప్రభావం” చూపిందని జనాభా లెక్కలు అన్నాయి.13 వారు ఎక్కడి నుంచి వచ్చారో ఇలా అంచనా వేశాయి:13

జిల్లాబర్మాలో ఉన్నవారు (అంచనా, 1931)
గంజాం85,000
విశాఖపట్నం (Vizagapatam)63,000
గోదావరి44,000
కృష్ణా (Kistna)15,000

అంటే గంజాం జనాభాలో ప్రతి వందమందిలో సుమారు 5 మంది, విశాఖపట్నం, గోదావరి జనాభాలో ప్రతి వందమందిలో 3 మంది బర్మాలో ఉన్నారు.1314 బర్మాలో వారు వరి పొలాలు సాగు చేశారు, రైల్వేల్లో పనిచేశారు, రంగూన్ రేవులో సరుకులు ఎత్తారు, ఇళ్లలో పనివారిగా, గుమాస్తాలుగా పనిచేశారు.13 ఆడవాళ్లు తక్కువగా వెళ్లారు: ప్రతి 1,000 మంది మగవారికి 233 మంది ఆడవాళ్లే.14 1931లో భారతీయ వ్యతిరేక అల్లర్ల తర్వాత చాలామంది ఇంటికి తిరిగొచ్చారు. ఆ ఏడాది మే నెలలో రంగూన్ నుంచి తిరిగొచ్చిన భారతీయులు 1930 మే కంటే 3,000 మంది ఎక్కువ.13

ఒప్పంద కూలీలు: మారిషస్, నాటాల్, ఇంకా దూరం

మరికొందరు నిర్ణీత కాలానికి ఒప్పందంతో కట్టుబడిన కూలీలుగా (ఇండెంచర్డ్ కూలీలు) ఇంకా చాలా దూరం వెళ్లారు. 1871 నాటి భారతీయ వలస చట్టం కింద మారిషస్, నాటాల్, బ్రిటిష్ గయానా, ట్రినిడాడ్, జమైకా, ఫిజీ సహా ఎన్నో కాలనీలకు వలస చట్టబద్ధమైంది.15 ప్రతి కాలనీకి మద్రాసులో ఒక ఏజెంటు, ఒక డిపో ఉండేవి. రిక్రూటర్లు కూలీలను మేజిస్ట్రేటు ముందుకు తీసుకెళ్లేవారు. మేజిస్ట్రేటు వారి ఒప్పందాలను నమోదు చేశాక, ఓడ కోసం ఎదురుచూడడానికి వారిని డిపోకు పంపేవారు.1516

1885లో బ్రిటిష్ కాలనీల్లో మారిషస్, నాటాల్ మాత్రమే మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీలో నిజంగా కూలీలను నియమించుకున్నాయి.16 ఒప్పందం సాధారణంగా ఐదేళ్లు. మారిషస్‌లో కూలీకి నెలకు 5 నుంచి 7 రూపాయలు ఇచ్చేవారు. మారిషస్‌కు వెళ్లినవారికి ఉచితంగా తిరుగు ప్రయాణం ఉండేది కాదు.16 1877 నాటికే మారిషస్‌లో 1,41,309 మంది భారతీయ కూలీలు ఉన్నారు. అది ఆ దీవి జనాభాలో మూడో వంతుకు పైగా.17 1882 చివరికి నాటాల్‌లో 24,459 మంది భారతీయ వలసదారులు ఉన్నారు.17

చాలామంది తిరిగి వచ్చారు. 1901 నుంచి 1910 మధ్య 17,250 మంది నాటాల్ నుంచి తిరిగొచ్చారు. వారు తమతో రూ. 24,20,164 తెచ్చారు.3 అదే కాలంలో 2,659 మంది మారిషస్ నుంచి తిరిగొచ్చారు. ఫిజీలో ఉన్న 35 మంది ఇంటికి డబ్బు పంపారు.3 1923 నుంచి కొత్త వలస చట్టం సాయంతో జరిగే వలసలన్నిటినీ నియంత్రించింది. కొన్ని రేవుల నుంచి మాత్రమే, ప్రొటెక్టర్ ఆఫ్ ఎమిగ్రెంట్స్ అనే అధికారుల పర్యవేక్షణలో మాత్రమే అది వలసను అనుమతించింది.18

అస్సాం తేయాకు తోటలు

కొందరు కూలీలు ఉత్తరానికి వెళ్లారు. 1911లో తూర్పు బెంగాల్, అస్సాంలలో 36,000 మంది మద్రాసు ప్రజలు ఉన్నారు. వారిలో దాదాపు అందరూ గంజాం, విశాఖపట్నం జిల్లాల వారే. అస్సాం తేయాకు తోటల రిక్రూటర్లు కూలీల కోసం ఎక్కువగా ఈ జిల్లాలకే వచ్చేవారు.4 1931 నాటికి అస్సాంలో మద్రాసు నుంచి వచ్చినవారు 57,448 మంది.14

ఇక్కడికి కుటుంబాలకు కుటుంబాలే వెళ్లాయి.14 వారిలో చాలామంది గంజాం, విశాఖపట్నం కొండల సవరలు.14 1920ల మధ్యలో వారి సంఖ్య ఎందుకు పెరిగిందో జనాభా లెక్కలు వివరిస్తాయి. సవరల ప్రాంతంలో మద్రాసు ప్రభుత్వం అటవీ రిజర్వేషన్‌ను కఠినంగా అమలు చేసింది. అస్సాం వారికి ఒక దారి చూపింది.14 అటవీ చట్టాలను సడలించిన తర్వాత వెళ్లే సవరల సంఖ్య తగ్గింది.14 తెలుగు నేలలోని గిరిజనులు పేజీ చూడండి.

వలస ఇంటి దగ్గర తెచ్చిన మార్పు

వలస గ్రామాల బతుకును మార్చింది. నాటాల్ నుంచి తిరిగొచ్చినవారు తెచ్చిన పెద్ద మొత్తాల పొదుపును 1911 జనాభా లెక్కలు గుర్తించాయి.3 విదేశాల్లో సంపాదించిన డబ్బుతో తిరిగొచ్చి బాగా స్థిరపడిన రైతులుగా ఎదిగిన “అణగారిన వర్గాల” కూలీల గురించి తాను విన్నానని దాని రచయిత రాశాడు.3 ప్రెసిడెన్సీ లోపలి వలసలూ ముఖ్యమైనవే. 1890లలో గోదావరి జిల్లా జనాభా పెరుగుదలలో చాలా భాగం విశాఖపట్నం నుంచి పెద్ద సంఖ్యలో వచ్చిన ప్రజల వల్లే అని 1907 గోదావరి గెజిటీర్ చెబుతుంది.19

ఆధారాల మధ్య భేదాలు

ఓడ ప్రయాణం ఎంత కష్టం? పెనాంగ్‌కు వెళ్లే కూలీలు “డబ్బాలో సార్డిన్ చేపల్లా” కుక్కబడి, సముద్రపు వికారంతో దుర్భరంగా ప్రయాణించారని ఎస్. పి. హయాట్ అనే యాత్రా రచయిత వర్ణనను 1911 జనాభా లెక్కల నివేదిక ఉదహరిస్తుంది.3 కానీ తాను ప్రశ్నించిన, తిరిగొచ్చిన వలసదారులెవరూ ఆ ప్రయాణాన్ని కష్టంగా చెప్పలేదని జనాభా లెక్కల సూపరింటెండెంట్ రాశాడు.3

Footnotes

  1. Rama Chandra Reddy and Natarajan, “Telugu Migrants of Tamil Region”, KJHS V (2010), p. 96 (archive.org (opens in a new tab)). Cite-only; paraphrased. ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5

  2. Imperial Census of 1881: Operations and Results in the Presidency of Madras, Vol. I (1883), p. 131 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  3. Census of India, 1911, Vol. XII: Madras, Part I (1912), p. 26 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8

  4. Census of India, 1911, Vol. XII: Madras, Part I (1912), p. 27 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  5. Census of India, 1911, Vol. XII: Madras, Part I, Report (1912), p. 25 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  6. B. Rama Chandra Reddy and R. Natarajan, “Telugu Migrants of Tamil Region: An Overview”, Kakatiya Journal of Historical Studies, Vol. V (2010), p. 95 (archive.org (opens in a new tab)). Cite-only; paraphrased. ↩

  7. Census of India, 1921, Vol. XIII: Madras, Part I, Report (1922), p. 135, distribution of languages by districts (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  8. Rama Chandra Reddy and Natarajan, “Telugu Migrants of Tamil Region”, KJHS V (2010), p. 97 (archive.org (opens in a new tab)). Cite-only; paraphrased. ↩ ↩2

  9. Rama Chandra Reddy and Natarajan, “Telugu Migrants of Tamil Region”, KJHS V (2010), p. 98 (archive.org (opens in a new tab)). Cite-only; paraphrased. ↩ ↩2

  10. Rama Chandra Reddy and Natarajan, “Telugu Migrants of Tamil Region”, KJHS V (2010), p. 99 (archive.org (opens in a new tab)). Cite-only; paraphrased. ↩ ↩2

  11. Rama Chandra Reddy and Natarajan, “Telugu Migrants of Tamil Region”, KJHS V (2010), p. 100 (archive.org (opens in a new tab)). Cite-only; paraphrased. ↩

  12. Maclean (ed.), Manual of the Administration, Vol. I (1885), p. 506 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  13. Census of India, 1931, Vol. XIV: Madras, Part I (1932), p. 82 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6

  14. Census of India, 1931, Vol. XIV: Madras, Part I (1932), p. 83 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7

  15. C. D. Maclean (ed.), Manual of the Administration of the Madras Presidency, Vol. I (1885), p. 503, emigration (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  16. Maclean (ed.), Manual of the Administration, Vol. I (1885), p. 505 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  17. Maclean (ed.), Manual of the Administration, Vol. I (1885), p. 504, note on the colonies (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  18. Census of India, 1931, Vol. XIV: Madras, Part I, Report (1932), p. 80 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  19. F. R. Hemingway, Madras District Gazetteers: Godavari, Vol. I (1907), p. 38 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

ఆధారసూచికలు

ఆధారాలు (7)
  1. S. Mahaboob Basha (article); Thallapally Manohar and K. Vijaya Babu (eds.), Kakatiya Journal of Historical Studies, Vol. V, No. 1 (May 2010), incl. S. Mahaboob Basha, 'Flagging off the Marathon: Print Culture and Women's Intellectual Movement in Colonial Andhra: Story of the Hindu Sundari, 1902-1947' (opens in a new tab), 2010, pp. 95–100. Cite-only; paraphrased. B. Rama Chandra Reddy and R. Natarajan, 'Telugu Migrants of Tamil Region: An Overview'. [All rights reserved (cited, not reproduced)]
  2. G. T. Boag, Census of India, 1921, Vol. XIII: Madras, Part I, Report (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1922, pp. 135. [Public domain]
  3. Lewis McIver, Imperial Census of 1881: Operations and Results in the Presidency of Madras, Vol. I (The Report) (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1883, pp. 131. [Public domain]
  4. C. D. Maclean (ed.), Manual of the Administration of the Madras Presidency, Vol. I (Digital Library of India scan) (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1885, pp. 503–506. [Public domain]
  5. J. Chartres Molony, Census of India, 1911, Vol. XII: Madras, Part I, Report (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1912, pp. 25–27. [Public domain]
  6. M. W. M. Yeatts, Census of India, 1931, Vol. XIV: Madras, Part I, Report (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1932, pp. 80, 82–83. [Public domain]
  7. F. R. Hemingway, Madras District Gazetteers: Godavari, Vol. I (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1907, pp. 38. [Public domain]

ఈ పేజీలో పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి

చివరి సవరణ: