ప్రచురితమైన ఆధారాలతో నిర్మించిన కొత్త సైట్. ఏదైనా పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి
తెలుగు చరిత్రTelugu History

రెండవ నందివర్మ కొల్లేరు తామ్రశాసనం

చండవర్మ పెద్ద కుమారుడు, శాలంకాయన రాజు నందివర్మ 7వ సంవత్సరపు సంస్కృత తామ్ర దానపత్రం. అతను దానిని వేంగిపురం నుండి ఇచ్చి, కుడుహార దేశంలోని ఒక గ్రామాన్ని 157 మంది బ్రాహ్మణులకు ఇచ్చాడు. 1840కి ముందు కొల్లేరు సరస్సులో అది దొరికినట్లు నివేదించారు. తెలిసిన ఆ వంశపు మొదటి రికార్డు అదే. 1870లలో ఎ. సి. బర్నెల్, జె. ఎఫ్. ఫ్లీట్ దానిని సంపాదకత్వం వహించారు.

వెలుగులోకి వచ్చిన శాలంకాయనుల మొదటి రికార్డు కొల్లేరు రేకులు.12 తూర్పు చాళుక్యులకు ముందు ఒక వంశం వేంగిని పాలించిందని వాల్టర్ ఎలియట్ వాటి నుండి గ్రహించారు.12

కనుగొనడం

వాల్టర్ ఎలియట్ మొదట Madras Journal (మద్రాస్ జర్నల్), సంపుటి xi, పే. 302–306లో ఆ దానపత్రాన్ని వర్ణించారు.2 ఎ. సి. బర్నెల్ ఆ కథనాన్ని ఉదహరించారు.2 ఆ రేకులు “మసులిపట్నం దగ్గరి కోల్ లేదా (కొలేరు అని చదవండి) సరస్సులో, కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం (అంటే 1840కి ముందు) దొరికాయి” అని ఆయన రాశారు.2 అవి “పూర్తిగా అర్థం కానివిగా పక్కన పెట్టబడ్డాయి”.2 బర్నెల్ ఒక ముద్రణ నుండి పని చేశారు. అసలు రేకుల గురించి ఆయనకు ఏమీ తెలియలేదు.2

ఆ రేకులు కొల్లేరు సరస్సులో దొరికాయని 1886లో ఎలియట్ గుర్తు చేసుకున్నారు.1 కాబట్టి దేశంలోని ఆ భాగంలో జరిపిన విచారణ ఏలూరు (అప్పుడు ఎల్లోర్) దగ్గరి గ్రామాల సమూహానికి దారితీసింది.1 అప్పుడు వాటిని వేంగిపుర స్థలంగా గుర్తించారు.1

రాబర్ట్ సూయెల్ 1882 పురాతన వస్తువుల జాబితా మాత్రం, ఆ వంశపు ఒక తామ్ర దానపత్రం “ఈ స్థలంలో”, అంటే పెద్ద వేగిలో, “లభించింది” అని చెబుతుంది.3 1908లో ఇ. హుల్ష్ కొల్లేరు కథనాన్ని అనుసరించి, ఆ సరస్సును పెద్ద-వేగికి “పొరుగున ఉన్నది” అని పిలిచారు.4

సంచికలు

బర్నెల్ తన Elements of South-Indian Palaeography (దక్షిణ భారత లిపిశాస్త్ర మూలాలు) లో ఫలకం XXIVగా ఒక లిప్యంతరీకరణను, ఒక ప్రతికృతిని (ఖచ్చితమైన నకలు) ప్రచురించారు.52 బర్నెల్ ప్రతికృతి నుండి, ఎలియట్ సేకరణలోని మరొకదాని నుండి ఫ్లీట్ 1876లో Indian Antiquary (ఇండియన్ యాంటిక్వరీ) లో దానిని మళ్లీ సంపాదకత్వం వహించారు.5 సంఖ్యలు వేసిన నాలుగు రేకులు ఉన్నాయి. మొదటి, చివరి రేకుల లోపలి వైపు రాత ఉంది.5

విషయం

ఫ్లీట్ అనువాదంలో దానపత్రం “విజయవంతమైన వేంగిపుర నగరం నుండి” ఇవ్వబడింది.6 ఇచ్చినవాడు “పవిత్ర చిత్రరథస్వామి పాదాలను ధ్యానించే మహారాజు శ్రీ-విజయనందివర్మ”.6 అతను “పూజ్యుడైన బప్ప శిష్యుడు”, “పవిత్రునికి అత్యంత శ్రేష్ఠమైన ఆరాధకుడు” కూడా.6 అతను “శాలంకాయనుల కుటుంబానికి చెందినవాడు”, “మహారాజు చండవర్మ పెద్ద కుమారుడు”.6

దానపత్రం కుడుహార దేశంలోని విడేనూరపల్లిక గ్రామస్తులను, అధికారులను ఆజ్ఞాపిస్తుంది.6 అన్ని పన్నుల నుండి మినహాయింపుతో, వివిధ గోత్రాలు (వంశాలు), చరణాలకు (వేద శాఖలకు) చెందిన 157 మంది బ్రాహ్మణులకు ఆ గ్రామం ఇవ్వబడింది.6 వారు కురవక అనే శ్రేష్ఠమైన అగ్రహారంలో (బ్రాహ్మణ గ్రామంలో) నివసిస్తారు.6 దానపత్రానికి పాలనలో ఏడవ సంవత్సరం, పుష్య బహుళ అష్టమి తేదీ ఉంది.6

తర్వాతి పఠనాలు

తర్వాతి విద్వాంసులు ఫ్లీట్ పఠనాల్లో అనేకం మార్చారు:

  • ఫ్లీట్ బప్పను ఒక గురువు పేరుగా తీసుకున్నారు.6 బప్ప-భట్టారక “ఏదైనా స్థానిక దేవత” కావచ్చా అని బర్నెల్ సందేహించారు.2 తర్వాతి సంపాదకులు ఆ పదబంధాన్ని “పూజ్యుడైన తండ్రి”గా చదివారు.78
  • ఫ్లీట్ ముత్యదను “మంత్రులు మొదలైనవారు”గా చదివారు.9 హుల్ష్ దానిని ఏలూరు రేకుల్లోని ములుదతో పోల్చారు.7 దానికి బహుశా గ్రామపెద్ద అని అర్థమని సర్కార్ భావించారు.10
  • చివరి మాటలు “అసలు రాజ బాకీల అనుభవాన్ని” ఇస్తాయని ఫ్లీట్ అర్థం చేసుకున్నారు.6 సర్కార్ వాటిని దానపత్రపు అమలుదారు, ములకూరు భోజకుని పేరు చెప్పేవిగా చదివారు.1112 పెద్దవేగి రేకులు అదే అధికారి పేరు చెబుతాయి.1112

కుడుహార

జూవో-డుబ్రే కుడుహారను తర్వాతి శాసనాల కుద్రహార లేదా గుద్రహారగా, మచిలీపట్నం (అప్పుడు మసులిపటం) చుట్టూ ఉన్న దేశంగా గుర్తించారు.1314 ఈ దేశం అంతకు ముందు బృహత్ఫలాయనులకు చెందినది.1314 సర్కార్ ఈ గుర్తింపును పునరావృతం చేశారు.1516 దానపత్రంలో పేర్కొన్న అధికారులు, దేశాధిపతులు, ఆయుక్తకులు, వల్లభులు, రాజ ప్రతినిధులను కూడా ఆయన సాక్ష్యంగా వాడారు.1516 ఆయన అభిప్రాయంలో రాజ్యం పాలకుల కింద రాష్ట్రాలుగా (దేశాలుగా) విభజించబడిందని అవి చూపిస్తాయి.1516

దీనికి తప్పుగా ముడిపెట్టిన దానపత్రం

ఎలియట్ ప్రతికృతుల్లో ప్రాకృతంలో రెండవ దానపత్రం ఉందని ఫ్లీట్ జోడించారు.59 ఆయన దానిని “విజయనందివర్మ, విజయతుంగవర్మ లేదా విజయబుద్ధవర్మ అని పేరున్నట్లు కనిపించే అతని యువమహారాజు” దానపత్రంగా వర్ణించారు.59 1884లో సూయెల్ దీనిని పునరావృతం చేశారు.17 జూవో-డుబ్రే, తర్వాతి రచయితలు దానిని బుద్ధవర్మ అనే శాలంకాయన రాకుమారునికి సాక్ష్యంగా తీసుకున్నారు.14

ఈ రెండవ దానపత్రాన్ని ఫ్లీట్ స్వయంగా తర్వాత Indian Antiquary లో ప్రచురించారని 1939లో సర్కార్ చూపించారు.181920 అది యువరాజు బుద్ధవర్మ భార్య, పల్లవ రాణి చారుదేవి ప్రాకృత దానపత్రం.181920 దానికి శాలంకాయనులతో ఏ సంబంధమూ లేదు.181920

1884లోనే సూయెల్ భారద్వాజ గోత్రానికి చెందిన విజయ-బుద్ధవర్మ పేరు చెప్పే ఒక పల్లవ దానపత్రాన్ని గుర్తించారు.21 అది కొల్లేరు రేకుల శాలంకాయన విజయ-నందివర్మకు సంబంధించినది కాలేదని ఆయన గ్రహించారు.21

తేదీ

లిపి ఆధారంగా బర్నెల్ ఆ దానపత్రాన్ని సుమారు 4వ శతాబ్దంలో ఉంచినట్లు ఫ్లీట్ ఉదహరించారు.9 బర్నెల్ 5వ శతాబ్దాన్ని ఇచ్చినట్లు సూయెల్ తెలిపారు.17 శాలంకాయన రేకులను “4వ శతాబ్దానికి ఆపాదించేవారు”, కానీ వాటి తేదీ అనిశ్చితం అని 1904లో బూలర్ రాశారు.22 1920లో జూవో-డుబ్రే ఆ దానపత్రం దేవవర్మ దానపత్రం కంటే తర్వాతిది అని భావించి, రాజులను సుమారు 350, 450 మధ్య ఉంచారు.14

సర్కార్ దాని అక్షరాలను తొలి తూర్పు చాళుక్యులు, విష్ణుకుండినుల అక్షరాలతో పోల్చారు.23 అంత ముందటి తేదీని ఆయన తిరస్కరించారు.23 రెండవ నందివర్మ దానపత్రాలను ఆయన సుమారు 5వ శతాబ్దం మధ్యలో ఉంచారు.23 రెండవ నందివర్మ (శాలంకాయన) చూడండి.

Footnotes

  1. Walter Elliot, Coins of Southern India (1886), p. 39 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5

  2. A. C. Burnell, Elements of South-Indian Palaeography (2nd ed., 1878), p. 135, Appendix C, Plate XXIV and note 1 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8 ↩9

  3. Robert Sewell, Lists of the Antiquarian Remains in the Presidency of Madras, Vol. I (1882), p. 36 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  4. E. Hultzsch, “Plates of Vijaya-Devavarman”, Epigraphia Indica IX (1907–08), p. 58 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  5. J. F. Fleet, “Sanskrit and Old-Canarese Inscriptions, No. XVIII”, Indian Antiquary V (1876), p. 175 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5

  6. Fleet, “Sanskrit and Old-Canarese Inscriptions, No. XVIII” (1876), p. 177, translation (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8 ↩9 ↩10

  7. Hultzsch, “Plates of Vijaya-Devavarman” (1908), p. 59, translation and note 4 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  8. R. Subba Rao, “Pedavegi Copper-plates of Nandivarman II”, Journal of the Andhra Historical Research Society I, pt. 2 (1926), p. 101, note 2 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  9. Fleet, “Sanskrit and Old-Canarese Inscriptions, No. XVIII” (1876), p. 176 and notes (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  10. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 90 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  11. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 94 and note 2 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  12. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 95 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  13. G. Jouveau-Dubreuil, Ancient History of the Deccan (1920), pp. 84–85 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  14. Jouveau-Dubreuil, Ancient History of the Deccan (1920), p. 89 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  15. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 92 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  16. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 93 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  17. Sewell, Lists of Inscriptions, and Sketch of the Dynasties (1884), p. 240 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  18. D. C. Sircar, The Successors of the Satavahanas in Lower Deccan (1939), p. 63 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  19. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), pp. 66–67 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  20. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 68 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  21. Robert Sewell, Lists of Inscriptions, and Sketch of the Dynasties of Southern India (1884), p. 211 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  22. Georg Bühler, Indian Paleography (1904), p. 65 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  23. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 72 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

చిత్రాలు

ఆధారసూచికలు

ఆధారాలు (10)
  1. James Burgess (ed.), The Indian Antiquary, Vol. V (1876) (opens in a new tab), Education Society's Press, Bombay, 1876, pp. 175–177 and plate. J. F. Fleet, Sanskrit and Old-Canarese Inscriptions No. XVIII. [Public domain]
  2. A. C. Burnell, Elements of South-Indian Palaeography, from the Fourth to the Seventeenth Century A.D., being an Introduction to the Study of South-Indian Inscriptions and MSS. (2nd ed.) (opens in a new tab), Trübner & Co., London, 1878, pp. 14–16, 135, Pl. XXIV. [Public domain]
  3. Walter Elliot, Coins of Southern India (International Numismata Orientalia, Vol. III, Part 2) (opens in a new tab), Trübner & Co., London, 1886, pp. 39. [Public domain]
  4. Robert Sewell, Lists of the Antiquarian Remains in the Presidency of Madras, Vol. I (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1882, pp. 36. [Public domain]
  5. Robert Sewell, Archaeological Survey of Southern India, Vol. II: Lists of Inscriptions, and Sketch of the Dynasties of Southern India (Lists of the Antiquarian Remains in the Presidency of Madras, Vol. II) (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1884, pp. 211, 239–240. [Public domain]
  6. E. Hultzsch and Sten Konow (eds.), Epigraphia Indica, Vol. IX (1907–08) (opens in a new tab), Government of India, Calcutta, 1908, pp. 58. E. Hultzsch, Plates of Vijaya-Devavarman. [Public domain]
  7. G. Jouveau-Dubreuil, Ancient History of the Deccan (opens in a new tab), The author, Pondicherry (translated by V. S. Swaminadha Dikshitar), 1920, pp. 84, 89. [Public domain]
  8. D. C. Sircar, The Successors of the Satavahanas in Lower Deccan (opens in a new tab), University of Calcutta, 1939, pp. 63–72, 92–94. Cite-only; paraphrased. [All rights reserved (cited, not reproduced)]
  9. Johann Georg Bühler (ed. J. F. Fleet), Indian Paleography (edited as an Appendix to the Indian Antiquary, Vol. XXXIII, 1904) (opens in a new tab), Bombay Education Society's Press, Byculla, 1904, pp. 65. [Public domain]
  10. Not Available, The Andhra Historical Research Society, Rajahmundry, Vol.1,pt.2 (opens in a new tab), 1926, pp. 101. R. Subba Rao, Pedavegi Copper-plates of Nandivarman II. [Public domain]

ఈ పేజీలో పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి

చివరి సవరణ: