ప్రచురితమైన ఆధారాలతో నిర్మించిన కొత్త సైట్. ఏదైనా పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి
తెలుగు చరిత్రTelugu History

రెండవ సింహవర్మ (పల్లవ)

నెల్లూరు–గుంటూరు ప్రాంతపు పల్లవ రాజు, యువరాజు విష్ణుగోపుని కొడుకు. ఆయన నాలుగు దానశాసనాలు మిగిలి ఉన్నాయి. అన్నీ గుంటూరు, నెల్లూరు జిల్లాలలో గ్రామాలను ఇస్తాయి. అన్నీ కంచి నుంచి కాకుండా శిబిరాల నుంచి జారీ చేయబడ్డాయి: రెండవ ఓంగోడు దానశాసనం (4వ సంవత్సరం), మెన్మతుర నుంచి పికీర దానశాసనం (5వ సంవత్సరం), దశనపుర నుంచి మంగళూరు దానశాసనం (8వ సంవత్సరం), విలవట్టి దానశాసనం (10వ సంవత్సరం). చాలా మంది పండితులు లోకవిభాగ అనే జైన గ్రంథం నుంచి ఆయన సింహాసనారోహణను 436 నాటిదిగా చెబుతారు. మరికొందరు ఆయనను దాదాపు 500లో ఉంచుతారు.

గుంటూరు, నెల్లూరు ప్రాంతపు పల్లవ వంశంలో అత్యధిక ఆధారాలు ఉన్న రాజు సింహవర్మ. ఆయన పేరుతో నాలుగు దానశాసనాలు మిగిలి ఉన్నాయి. అన్నీ సంస్కృతంలో ఉన్నాయి, అన్నీ ఆ ప్రాంతంలో గ్రామాలను ఇస్తాయి.12 ఆయన రెండవ ఓంగోడు దానశాసనాన్ని సంపాదకత్వం చేసిన హెచ్. కృష్ణశాస్త్రి (H. Krishna Sastri)ని అనుసరించి ఈ సైట్ ఆయనను రెండవ సింహవర్మ అంటుంది. కానీ రాబర్ట్ సూయెల్ (Robert Sewell), ఇతరులు ఆయనకు వేరే సంఖ్య ఇచ్చారు.13

కుటుంబం

సింహవర్మ యువరాజు విష్ణుగోపుని కొడుకు.41 ఆయన పికీర, మంగళూరు, ఓంగోడు దానశాసనాలన్నీ ఆయన తండ్రి పేరును విష్ణుగోపుడు అని, తాత పేరును స్కందవర్మ అని, ముత్తాత పేరును వీరవర్మ అని ఇస్తాయి.41 విష్ణుగోపుడు (పల్లవ యువమహారాజు) చూడండి.

చూర దానశాసనాన్ని జారీ చేసిన విజయ విష్ణుగోపవర్మ, తనను తాను ఒక సింహవర్మ కొడుకుగా, ఒక మహారాజు విష్ణుగోపవర్మ మనవడిగా, ఒక స్కందవర్మ మునిమనవడిగా పిలుచుకుంటాడు.56 సి. ఆర్. కృష్ణమాచార్లు (C. R. Krishnamacharlu), డి. సి. సర్కార్ (D. C. Sircar) ఆయనను ఈ రాజు కొడుకుగా భావించారు.5678

చూర ఫలకాలు తర్వాతి అక్షరాలలో రాయబడి, విష్ణుగోపుడిని యువమహారాజు (యువరాజు) అని కాకుండా మహారాజు (రాజు) అని పిలుస్తాయి కాబట్టి, హెచ్. కృష్ణశాస్త్రి మొదట ఆయనను తర్వాతి రాజుగా భావించారు.68 ఆ బిరుదులో నిజమైన కష్టమేమీ కృష్ణమాచార్లుకు కనిపించలేదు.6 రెండవ ఓంగోడు దానశాసనం లాగే చూర ఫలకాలు కూడా పాత దానశాసనపు 7వ శతాబ్దపు ప్రతి అని, ఆ బిరుదు చెక్కినవాని పొరపాటు అని సర్కార్ సూచించారు.68

ఉరువుపల్లి దానశాసనం ఒక సింహవర్మ 11వ సంవత్సరంలో తేదీ వేయబడింది.4910 ఆయన ఈ రాజా లేక ఈయన తండ్రి అన్నా అనేది వివాదాస్పదం. జె. ఎఫ్. ఫ్లీట్ (J. F. Fleet), జి. జూవో-డుబ్రూయిల్ (G. Jouveau-Dubreuil) రెండవ అభిప్రాయాన్ని, ఇ. హుల్ట్‌జ్ (E. Hultzsch), కృష్ణమాచార్లు మొదటి అభిప్రాయాన్ని కలిగి ఉన్నారు.4910

ఆయన దానశాసనాలు

దానశాసనంసంవత్సరంజారీ చేసిన స్థలంగ్రామం, జిల్లా
ఓంగోడు నం. 21114వ“విజయ శిబిరం”కర్మరాష్ట్రంలోని ఓంగోడు
పికీర4125వమెన్మతురముండరాష్ట్రంలోని పికీర
మంగళూరు138వదశనపురవెంగోరాష్ట్రంలోని మంగదూరు
విలవట్టి14210వపద్దుక్కరముండరాష్ట్రంలోని విలవట్టి

రెండవ ఓంగోడు దానశాసనం పాత దానశాసనపు 7వ శతాబ్దపు ప్రతి అని కృష్ణశాస్త్రి భావించారు.1 దాని అక్షరాలు మొదటి ఓంగోడు దానశాసనం అక్షరాల కంటే ఒక శతాబ్దం తర్వాతివి, దానిలో చాలా తప్పులు ఉన్నాయి అనేవి ఆయన కారణాలు.1

పికీర దానశాసనంలో రాజు తనను తాను “ప్రభువు (తన) తండ్రి పాదాలకు అంకితమైన” ఉత్సాహవంతుడైన భాగవతుడు, అంటే విష్ణు భక్తుడు అని పిలుచుకుంటాడు.15 ఆ దానశాసనం పల్లవులను చాలా అశ్వమేధ యాగాలు చేసినవారిగా కూడా పేర్కొంటుంది.15 ఆయన వైష్ణవుడు అని సర్కార్ నిర్ణయించారు.1516

కాలం

లోకవిభాగ అనే జైన గ్రంథం, శక 380 (458; శక అనేది సంవత్సరాలను లెక్కించే ఒక భారతీయ పద్ధతి)తో సమానం చేసిన, కంచి ప్రభువు సింహవర్మ 22వ సంవత్సరంలో పూర్తయిందని చెబుతుంది.1117 ఫ్లీట్, కృష్ణశాస్త్రి, ఆర్. గోపాలన్ (R. Gopalan) ఈ సింహవర్మను విష్ణుగోపుని కొడుకుగా భావించి, ఆయన సింహాసనారోహణను 436 నాటిదిగా చెప్పారు.1117

రెండవ ఓంగోడు దానశాసనం గ్రహణం నాడు చేయబడిందని కృష్ణశాస్త్రి భావించారు.111819 ఆ లెక్క ప్రకారం రాజు 4వ సంవత్సరమైన 440లో ఈ గ్రహణం రాలేదని ఆయన అభ్యంతరం చెప్పారు.111819 ఆ దానం అసలు గ్రహణం నాడు చేయలేదని గోపాలన్ జవాబిచ్చారు.111819 440లో గ్రహణం నిజంగా వచ్చిందని కృష్ణమాచార్లు జవాబిచ్చి, 436ను అంగీకరించి, విలవట్టి దానశాసనాన్ని 446 నాటిదిగా చెప్పారు.2

ఏ సింహవర్మ అనేది లోకవిభాగ చెప్పదు కాబట్టి జూవో-డుబ్రూయిల్ దానిని నమ్మలేదు. ఆయన మొదటి మహేంద్రవర్మ నుంచి తరానికి 25 సంవత్సరాల చొప్పున వెనక్కి లెక్కించి, విష్ణుగోపుని కొడుకును 500–525 నాటివానిగా చెప్పారు.2021 సర్కార్ 436 తేదీని అంగీకరించారు, కానీ దానిని కంచి వంశానికి చెందిన వేరే సింహవర్మకు ఇచ్చారు: ఉదయేందిరం ఫలకాలలో పేర్కొన్న స్కందవర్మ తండ్రికి.2223

పెనుకొండ గంగులు

పశ్చిమ గంగ రాజు మాధవుని రాగి ఫలకాలు అనంతపురం జిల్లాలోని పెనుకొండలో దొరికాయి.11 పల్లవ సింహవర్మ మాధవుని తండ్రి అయ్యవర్మకు పట్టాభిషేకం చేశాడని, పల్లవ స్కందవర్మ మాధవునికే పట్టాభిషేకం చేశాడని అవి చెబుతాయి.11

కృష్ణశాస్త్రి, గోపాలన్, సూయెల్ ఈ సింహవర్మను 5వ శతాబ్దం మధ్య నాటి లోకవిభాగ రాజుగా భావించారు.11173 జూవో-డుబ్రూయిల్ ఆ ఫలకాలను దాదాపు 500లో ఉంచారు.2425 వాటిలోని సింహవర్మను ఆయన ఉరువుపల్లి దానశాసనపు రాజుగా భావించి, విష్ణుగోపుని అన్నగా చేశారు.2425

Footnotes

  1. H. Krishna Sastri, “Two Pallava Copper-plate Grants”, Epigraphia Indica XV (1919–20), p. 252 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7

  2. Krishnamacharlu, “Vilavatti Grant” (1938), p. 301 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  3. Robert Sewell and S. Krishnaswami Aiyangar, The Historical Inscriptions of Southern India (1932), p. 18 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  4. E. Hultzsch, “Pikira Grant of Simhavarman”, Epigraphia Indica VIII (1905–06), p. 160 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5

  5. C. R. Krishnamacharlu, “Chura Grant of Pallava Vijaya-Vishnugopavarman”, Epigraphia Indica XXIV (1937–38), p. 138 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  6. Krishnamacharlu, “Chura Grant” (1938), p. 139 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5

  7. D. C. Sircar, The Successors of the Satavahanas in Lower Deccan (1939), p. 172 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  8. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 173 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  9. G. Jouveau-Dubreuil, Ancient History of the Deccan (1920), p. 63 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  10. Krishnamacharlu, “Vilavatti Grant” (1938), p. 299 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  11. Krishna Sastri, “Two Pallava Copper-plate Grants” (1920), p. 253 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8 ↩9

  12. Hultzsch, “Pikira Grant of Simhavarman” (1906), p. 161 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  13. J. F. Fleet, “Sanskrit and Old-Canarese Inscriptions, No. XV”, Indian Antiquary V (1876), p. 154 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  14. C. R. Krishnamacharlu, “Vilavatti Grant of Pallava Simhavarman”, Epigraphia Indica XXIV (1937–38), pp. 296–297 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  15. Hultzsch, “Pikira Grant of Simhavarman” (1906), pp. 162–163, translation (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  16. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 205 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  17. R. Gopalan, History of the Pallavas of Kanchi (1928), p. 66 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  18. Gopalan, History of the Pallavas of Kanchi (1928), p. 67 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  19. Gopalan, History of the Pallavas (1928), p. 68 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  20. G. Jouveau-Dubreuil, The Pallavas (1917), p. 18 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  21. Jouveau-Dubreuil, Ancient History of the Deccan (1920), p. 68 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  22. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 177 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  23. Sircar, Successors of the Satavahanas (1939), p. 178 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  24. Jouveau-Dubreuil, The Pallavas (1917), p. 25 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  25. Jouveau-Dubreuil, The Pallavas (1917), p. 26 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

చిత్రాలు

రాజవంశాలు

పల్లవులు

సుమారు క్రీ.శ. 250–900

క్రీ.శ. 4వ శతాబ్దం నుండి 7వ శతాబ్దం వరకు చాలా కాలం కృష్ణాకు దక్షిణాన ఉన్న తెలుగు దేశాన్ని పట్టుకున్న కంచి (కాంచీపురం) రాజవంశం. ప్రాకృతంలో ఉన్న వారి తొలి శాసనాలు కంచి నుండి అమరావతి దగ్గరి ధాన్యకటకంలోని ఒక అధికారికి పంపబడ్డాయి. తర్వాతి ఒక వంశం పాలక్కడ, దశనపురం వంటి శిబిరాల నుండి గుంటూరు, నెల్లూరు ప్రాంతాల్లో గ్రామాలను దానం చేస్తూ సంస్కృత దానపత్రాలు జారీ చేసింది. 7వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో చాళుక్యులు వేంగిని, గుంటూరు ప్రాంతాన్ని తీసుకున్నారు. కానీ సుమారు 700 వరకు పల్లవ రాజులు ఇంకా నెల్లూరులో గ్రామాలను దానం చేశారు. సుమారు 900లో చోళ విజయం వరకు వారి సామంతులు చిత్తూరు, రాయలసీమలోని కొన్ని భాగాలను పట్టుకున్నారు.

ఆధారసూచికలు

ఆధారాలు (9)
  1. James Burgess (ed.), The Indian Antiquary, Vol. V (1876) (opens in a new tab), Education Society's Press, Bombay, 1876, pp. 154–157. J. F. Fleet, Sanskrit and Old-Canarese Inscriptions No. XV (the Mangalur grant). [Public domain]
  2. Archaeological Survey of India, Epigraphia Indica, Vol. VIII (1905–06) (opens in a new tab), Archaeological Survey of India, 1906, pp. 159–163. E. Hultzsch, Pikira Grant of Simhavarman. [Public domain]
  3. F. W. Thomas (ed.), Epigraphia Indica, Vol. XV (1919–20) (opens in a new tab), Government of India, Calcutta, 1925, pp. 249, 252–254. H. Krishna Sastri, Two Pallava Copper-plate Grants. [Public domain]
  4. N. P. Chakravarti (ed.), Epigraphia Indica, Vol. XXIV (1937–38) (opens in a new tab), Manager of Publications, Delhi, 1938, pp. 137–139, 296–301. C. R. Krishnamacharlu, Chura and Vilavatti grants. Paraphrased. [Public domain in India]
  5. G. Jouveau-Dubreuil (tr. V. S. Swaminadha Dikshitar), The Pallavas (opens in a new tab), The author, Pondicherry, 1917, pp. 18, 24–26. [Public domain]
  6. G. Jouveau-Dubreuil, Ancient History of the Deccan (opens in a new tab), The author, Pondicherry (translated by V. S. Swaminadha Dikshitar), 1920, pp. 62–64, 68, 70. [Public domain]
  7. R. Gopalan, History of the Pallavas of Kanchi (opens in a new tab), University of Madras, 1928, pp. 61–62, 65–68. [Public domain]
  8. Robert Sewell (ed. S. Krishnaswami Aiyangar), The Historical Inscriptions of Southern India (Collected till 1923) and Outlines of Political History (opens in a new tab), University of Madras, 1932, pp. 18, 20. Paraphrased. [Public domain in India]
  9. D. C. Sircar, The Successors of the Satavahanas in Lower Deccan (opens in a new tab), University of Calcutta, 1939, pp. 170–174, 176–179, 210–212. Cite-only; paraphrased. [All rights reserved (cited, not reproduced)]

ఈ పేజీలో పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి

చివరి సవరణ: