ప్రచురితమైన ఆధారాలతో నిర్మించిన కొత్త సైట్. ఏదైనా పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి
తెలుగు చరిత్రTelugu History

బీజాపూర్ (విజయపుర)

భీమా, కృష్ణా నదుల మధ్య ఎండిన పీఠభూమిపై, బొంబాయికి సుమారు 240 మైళ్లు ఆగ్నేయంగా ఉన్న నగరం. సుమారు 1489 నుంచి 1686 వరకు ఇది ఆదిల్ షాహీ సుల్తానుల రాజధాని. 1074–75 నాటి ఒక శాసనం దీన్ని విజయపుర అని పిలుస్తుంది. 1489లో యూసుఫ్ ఆదిల్ ఖాన్ తన స్వాతంత్ర్యాన్ని ప్రకటించినప్పుడు ఆయన ఇక్కడ బహమనీ పాలకుడు. 1565లో విజయనగరం దోపిడీ సొమ్ముతో దాని గోడలను పూర్తి చేశారు. ఇబ్రహీం రౌజా, గోల్ గుంబజ్ దాని గొప్ప కట్టడాలలో ఉన్నాయి. 1686 సెప్టెంబర్ 12న ఔరంగజేబు దీన్ని తీసుకున్నాడు.

Sepia photograph of a walled enclosure seen across open ground, a tall gateway with minarets at the centre flanked by a domed tomb on the left and a mosque on the right.
Sepia photograph of a walled enclosure seen across open ground, a tall gateway with minarets at the centre flanked by a domed tomb on the left and a mosque on the right. · Philip Meadows Taylor and James Fergusson (John Murray, London); photographer not named on the plate (opens in a new tab) · Public domain

బీజాపూర్ ఆదిల్ షాహీ సుల్తానుల రాజధాని.1 ఇది భీమా, కృష్ణా నదుల మధ్య పొడి పీఠభూమిపై, బొంబాయికి తిన్నగా సుమారు 240 మైళ్లు ఆగ్నేయంగా ఉంది.1 దాని చుట్టూ ఉన్న నేలను హెన్రీ కజిన్స్ (Henry Cousens) “దాదాపు బంజరైన, చెట్లు లేని మైదానాలు” అని వర్ణించారు.1 తాను రాయడానికి వంద సంవత్సరాల ముందు ఈ నగరాన్ని “దక్కన్ పాల్మైరా” అని పిలిచేవారని కజిన్స్ గుర్తించారు.1

విజయనగర రాజ్యపు భూములు బీజాపూర్ భూములతో “రెండు వందల మైళ్లు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ” పొడవునా సరిహద్దుగా ఉండేవని కజిన్స్ చెబుతారు.2 విజయనగరానికి చెందిన తిమ్మరాజు దాడిని తిప్పికొట్టిన తర్వాత యూసుఫ్ ఆదిల్ షా ముద్గల్, రాయచూరు కోటలను పట్టుకున్నాడు.2 1568లో అలీ ఆదిల్ షా సేనాని అంకుశ్ ఖాన్ ఆదోనిని తీసుకున్నాడు.3 పదిహేడవ శతాబ్దం మొదట్లో బీజాపూర్ సైన్యం కర్నూలును తీసుకుంది.4 తర్వాత అబిసీనియన్ సర్దారులు “కర్నూలు జిల్లాను, రాయచూరు దోఆబ్‌ (రెండు నదుల మధ్య భూమి)లో కొంత భాగాన్ని” పాలించారని సర్కార్ చెబుతారు.5

విజయపుర

కజిన్స్ ప్రకారం, ఈ చోటు గురించిన అతి పురాతన రికార్డు పశ్చిమ చాళుక్య రాజు రెండవ సోమేశ్వరుడి కన్నడ శాసనం.67 దాని తేదీ శక 996 (1074–75; శక అనేది సంవత్సరాలను లెక్కించే ఒక భారతీయ పద్ధతి). దాన్ని అంతర్దుర్గం లోపలి ద్వారంలో కట్టారు.67 “విజయపుర”లోని ఒక ఆలయాన్ని అది నమోదు చేస్తుంది. ఆ పేరుకు “విజయ నగరం” అని అర్థం.67 “చిన్న చిన్న విరామాలతో, ఈ పేరు బీజాపూర్ అనే ముస్లిం రూపంలో ఈనాటి వరకు నిలిచి ఉంది” అని కజిన్స్ జోడిస్తారు.67

1603లో రెండవ ఇబ్రహీం నగరానికి బద్యాపూర్ అనే పేరు పెట్టాడు. సుల్తాన్ ముహమ్మద్ దాన్ని ముహమ్మద్‌పూర్ అని పిలిచాడు.7 బీదర్ బహమనీ రాజు యూసుఫ్ ఆదిల్ ఖాన్ (యూసుఫ్ ఆదిల్ షా)ను దాని కోటాధిపతిగా, పాలకుడిగా అక్కడికి పంపాడు.8 యూసుఫ్ “దాన్ని ఒక ముఖ్యమైన సైనిక స్థావరంగా, ఓ మోస్తరు పెద్ద పట్టణంగా చూశాడు” అని కజిన్స్ చెబుతారు.8 1489లో యూసుఫ్ ఖుత్బా (పాలకుడి పేరు చెప్పే శుక్రవారపు ప్రార్థనా ప్రసంగం)ను తన పేరు మీద చదివించి స్వాతంత్ర్యం ప్రకటించాడు.2

ఆదిల్ షాహీ నగరం

1565లో విజయనగరం ఓటమి తర్వాత అలీ ఆదిల్ షా I “దోపిడీ సొమ్ముతో నిండి” తిరిగి వచ్చాడు.910 ఆయన నగరం మొత్తానికి గోడ కట్టించాడు. ఆ పని హిజ్రీ 973లో (1565; హిజ్రీ అనేది సంవత్సరాలను లెక్కించే ఇస్లామిక్ పద్ధతి) పూర్తయింది.910 గోడలు సుమారు ఆరుంబావు మైళ్లు సాగుతాయి. వాటికి తొంభై ఆరు బురుజులు, ఐదు ప్రధాన ద్వారాలు ఉన్నాయి.910 ఫెరిష్తా ప్రకారం, ఆయన జామీ మసీదును, ఒక పెద్ద చెరువును, “అన్ని వీధులకూ నీరు తీసుకువెళ్లే నీటి వారధులను” కూడా కట్టించాడు.11

ఇబ్రహీం ఆదిల్ షా II, ముహమ్మద్ ఆదిల్ షా కాలంలో బీజాపూర్ “తన సంపద్వంతమైన అత్యున్నత స్థాయిని చేరుకుంది” అని కజిన్స్ చెబుతారు.12 నగరంలో 984,400 మంది నివాసులు, 1,600 మసీదులు ఉన్నాయన్న సంఖ్యలను ఆయన నివేదిస్తారు.12

రెండవ ఇబ్రహీం తన రాణి తాజ్ సుల్తానా కోసం ఇబ్రహీం రౌజాను కట్టించాడు.13 ఆయన పడమరన నౌరస్‌పూర్ అనే కొత్త నగరాన్ని మొదలుపెట్టాడు, కానీ అది ఎప్పుడూ పూర్తి కాలేదు.1312148 1624లో అహ్మద్‌నగర్‌కు చెందిన మాలిక్ అంబర్ నౌరస్‌పూర్‌ను దోచుకున్నాడు.12 ముహమ్మద్ తన సొంత సమాధి గోల్ గుంబజ్‌ను కట్టించుకున్నాడు.14

విజయం, పతనం

1686లో ఔరంగజేబు నగరాన్ని ముట్టడించాడు. “1686 సెప్టెంబర్ 12, ఆదివారం బీజాపూర్ రాచరికపు పతనాన్ని చూసింది” అని జదునాథ్ సర్కార్ (Jadunath Sarkar) రాశారు.15 ఆ రోజు సికందర్ ఆదిల్ షా అంతర్దుర్గం నుంచి బయటకు వచ్చి చక్రవర్తి శిబిరానికి వెళ్లాడు.16 ఒక వారం తర్వాత ఔరంగజేబు గుర్రంపై కోటలోకి ప్రవేశించి, జామా మసీదులో ప్రార్థన చేశాడు.17 ఆయన మంగళి ద్వారానికి విజయ ద్వారం అని పేరు మార్చాడు.17

సర్కార్ ప్రకారం, “ఒక రాచరిక రాజధాని నుంచి అది ఒక సుబా పాలకుడి కేంద్రంగా మారింది”.18 విజయం తర్వాత రెండు సంవత్సరాలకు ఒక ప్లేగు వ్యాధి “దాని జనాభాలో సగానికి పైగా తుడిచిపెట్టింది”.18

1724లో నగరం నిజాం-ఉల్-ముల్క్ చేతికి, 1760లో పీష్వా చేతికి, 1818లో సతారా రాజు చేతికి వెళ్లిందని కజిన్స్ జోడిస్తారు.19 తర్వాత అది బ్రిటిష్ బీజాపూర్ జిల్లాకు కేంద్రం అయింది.19 ఔరంగజేబు (ఆలంగీర్) పేజీ చూడండి.

Footnotes

  1. Henry Cousens, Bijapur and its Architectural Remains (Archaeological Survey of India, Imperial Series, Vol. XXXVII, 1916), p. 19 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  2. Cousens, Bijapur and its Architectural Remains (1916), p. 2 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  3. Ferishta, tr. Briggs, Rise of the Mahomedan Power, Vol. III (1829), p. 134 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  4. Narahari Gopalakristnamah Chetty, A Manual of the Kurnool District (1886), p. 28 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  5. Sarkar, Aurangzib IV (1930), p. 151 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  6. Cousens, Bijapur and its Architectural Remains (1916), p. 3 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  7. Cousens, Bijapur and its Architectural Remains (1916), p. 4 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5

  8. Cousens, Bijapur and its Architectural Remains (1916), p. 22 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  9. Cousens, Bijapur and its Architectural Remains (1916), p. 9 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  10. Cousens, Bijapur and its Architectural Remains (1916), p. 28 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3

  11. Muhammad Qasim Ferishta, tr. John Briggs, History of the Rise of the Mahomedan Power in India, Vol. III (1829), p. 143 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  12. Cousens, Bijapur and its Architectural Remains (1916), p. 14 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  13. Cousens, Bijapur and its Architectural Remains (1916), p. 13 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  14. Cousens, Bijapur and its Architectural Remains (1916), p. 15 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  15. Jadunath Sarkar, History of Aurangzib, Vol. IV (2nd ed., 1930), p. 388 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  16. Sarkar, Aurangzib IV (1930), p. 389 (archive.org (opens in a new tab)). ↩

  17. Sarkar, Aurangzib IV (1930), p. 391 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  18. Sarkar, Aurangzib IV (1930), p. 392 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

  19. Cousens, Bijapur and its Architectural Remains (1916), p. 18 (archive.org (opens in a new tab)). ↩ ↩2

చిత్రాలు

రాజవంశాలు

బీజాపూర్ ఆదిల్ షాహీలు

సుమారు క్రీ.శ. 1489–1686

బహమనీల నుండి విడిపోయిన గవర్నర్ యూసుఫ్ ఆదిల్ ఖాన్ స్థాపించిన బీజాపూర్ సుల్తానులు (సుమారు 1489–1686). వారు రాయచూరు, ముద్గల్ కోసం వంద సంవత్సరాలు విజయనగరంతో పోరాడారు. 1565లో దానిని ఓడించిన కూటమిలో చేరారు. తర్వాత తుంగభద్రకు దక్షిణాన ముందుకు వెళ్లారు: 1568లో ఆదోనిని, పదిహేడవ శతాబ్దం ప్రారంభంలో కర్నూలును, 1652లో పెనుకొండను తీసుకున్నారు. 1630ల నుండి 50ల వరకు వారు కర్ణాటక ప్రాంతాన్ని ఆక్రమించి గోల్కొండతో పంచుకున్నారు. ఆదోని సిద్దీ మసూద్ వంటి అబిసీనియన్ గవర్నర్ల ద్వారా, కప్పం కట్టే పాలెగాళ్ల ద్వారా, 1686లో ఔరంగజేబు బీజాపూర్‌ను తీసుకునే వరకు, వారు పడమటి తెలుగు ఎత్తైన ప్రాంతాలను పట్టుకున్నారు.

వ్యక్తులు

యూసుఫ్ ఆదిల్ ఖాన్ (యూసుఫ్ ఆదిల్ షా)

సుమారు క్రీ.శ. 1489–1510

బీజాపూర్ ఆదిల్ షాహీ వంశ స్థాపకుడు (పాలన దాదాపు 1489–1510). ఆయన బహమనీ రాజుల విదేశంలో పుట్టిన అధికారి. ఆదిల్ ఖాన్ బిరుదుతో బీజాపూర్ రాష్ట్రాన్ని పాలించాడు. హిజ్రీ 895 (1489–90; హిజ్రీ అనేది సంవత్సరాలను లెక్కించే ఇస్లామిక్ పద్ధతి)లో ఆయన స్వాతంత్ర్యం ప్రకటించాడు. 1493లో ఆయన విజయనగర రాజప్రతినిధి తిమ్మరాజును ఓడించి, ముద్గల్, రాయచూరులను తీసుకున్నాడు. దీనితో రాయచూరు దోఆబ్ కోసం ఒక శతాబ్దం యుద్ధం మొదలైంది.

ఇస్మాయిల్ ఆదిల్ షా

క్రీ.శ. 1510–1534

బీజాపూర్ రెండవ ఆదిల్ షాహీ సుల్తాన్ (పాలన 1510–1534), యూసుఫ్ ఆదిల్ ఖాన్ కొడుకు. ఆయన పాలనలో రాయచూరు, ముద్గల్ కోటలు విజయనగరంతో చేతులు మారాయి. 1520లో శ్రీకృష్ణదేవరాయలు రాయచూరును ముట్టడించి, కృష్ణా నది మీద ఆయన సైన్యాన్ని చెల్లాచెదురు చేశాడు. శ్రీకృష్ణదేవరాయల మరణం తర్వాత ఇస్మాయిల్ రెండు కోటలనూ తిరిగి తీసుకున్నాడు.

ఇబ్రహీం ఆదిల్ షా I

సుమారు క్రీ.శ. 1535–1558

బీజాపూర్ నాలుగవ ఆదిల్ షాహీ సుల్తాన్ (పాలన 1535–1558), ఇస్మాయిల్ ఆదిల్ షా చిన్న కొడుకు. విజయనగరపు భోజ తిరుమల ఆహ్వానంపై ఆయన 1535లో విజయనగర రాజధానిలో ప్రవేశించాడు. తర్వాత ఆయన సేనాపతి అసద్ ఖాన్ ఆదోనిని ముట్టడించాడు. ఆ కోటపై బీజాపూర్ చేసిన మొదటి దాడి ఇదే. ఇది చర్చల ద్వారా కుదిరిన శాంతితో ముగిసిందని ఫెరిష్తా చెబుతారు. 1551–52లో ఆయన రాయచూరు, ముద్గల్‌లను అళియ రామరాయలకు కోల్పోయాడు.

అలీ ఆదిల్ షా I

సుమారు క్రీ.శ. 1558–1580

బీజాపూర్ ఆదిల్ షాహీ వంశంలో ఐదవ సుల్తాన్ (పాలన 1558–1580). ఆయన మొదట అళియ రామరాయలకు మిత్రుడు. కానీ తర్వాత దక్కన్ సుల్తానుల కూటమిలో చేరాడు. ఆ కూటమి 1565 జనవరిలో రామరాయలను ఓడించి చంపింది. తర్వాత ఆయన రాయచూరు, ముద్గల్‌లను తిరిగి గెలుచుకున్నాడు. 1568లో ఆదోనిని తీసుకున్నాడు. దక్షిణాన అరవీటి రాజులపైకి తిరిగి పెనుకొండను ముట్టడించాడు. ఆ ముట్టడి తేదీ, వివరాలపై వివాదం ఉంది. ఆయన చాంద్ బీబీ భర్త.

ఇబ్రహీం ఆదిల్ షా II

క్రీ.శ. 1580–1627

బీజాపూర్ ఆరవ ఆదిల్ షాహీ సుల్తాన్ (పాలన 1580–1627). అలీ ఆదిల్ షా I మేనల్లుడు (nephew), వారసుడు. ఆయనను జగద్గురు అని పిలిచారు. చరిత్రకారుడు ఫెరిష్తాకు ఆయన పోషకుడు, ఇబ్రహీం రౌజా నిర్మాత. ఆయన పాలనలో 1595–96 నాటి ముట్టడికి వ్యతిరేకంగా బీజాపూర్ ఆదోనిని నిలుపుకుంది. పదిహేడవ శతాబ్దం మొదట్లో అది ఆ పట్టణపు చివరి హిందూ నాయకుడి నుంచి కర్నూలును తీసుకుంది. పెనుకొండపై బీజాపూర్ చేసిన విఫల ముట్టడి గురించిన ఫెరిష్తా కథనాన్ని హెరాస్ ఈ సంవత్సరాలలో ఉంచారు.

ముహమ్మద్ ఆదిల్ షా

క్రీ.శ. 1627–1656

బీజాపూర్ ఏడవ ఆదిల్ షాహీ సుల్తాన్ (పాలన 1627–1656). కొన్ని చరిత్రలు ఆయనను మహమూద్ అంటాయి. ఆయన గోల్ గుంబజ్ నిర్మాత. ఆయన 1636లో షాజహాన్‌తో శాంతి చేసుకుని, తర్వాత తన సైన్యాలను కర్ణాటకలోకి పంపాడు. సేనాపతులలో షాహ్‌జీ భోంస్లే ఒకరు. బీజాపూర్ జింజీ, వెల్లూరు, పెనుకొండ (మెకంజీ వ్రాతప్రతి ప్రకారం 1652), బళ్లారి, అనంతపురం ప్రాంతపు ఎగువ ప్రాంతాలను తీసుకుంది. అది గోల్కొండ మంత్రి మీర్ జుమ్లాతో కర్ణాటకను పంచుకుంది.

అలీ ఆదిల్ షా II

క్రీ.శ. 1656–1672

బీజాపూర్ ఆదిల్ షాహీ వంశంలో ఎనిమిదవ సుల్తాన్ (పాలన 1656–1672). ఆయన సింహాసనం ఎక్కినప్పుడు, ఆయన ముహమ్మద్ ఆదిల్ షా కొడుకు కాదని చెబుతూ ఔరంగజేబు రాజ్యంపై దండెత్తాడు. ఆయన పాలనలో శివాజీ ఎదిగాడు. కర్నూలు పాలకుడైన అబిసీనియా మూలపు సిద్దీ జౌహర్ తిరుగుబాటు చేశాడు. రాజు దండయాత్రలు కర్నూలు రాష్ట్రాన్ని, రాయచూరు ప్రాంతాన్ని మళ్లీ అదుపులోకి తెచ్చాయి. ఆ తర్వాత 1666–68 మొఘల్ ఒప్పందాలు రాజ్యాన్ని కుదించాయి.

సిద్దీ మసూద్ ఖాన్

సుమారు క్రీ.శ. 1662–1688

బీజాపూర్ అబిసీనియన్ సామంతుడు. బళ్లారి గెజిటీర్ లెక్క ప్రకారం ఆయన 1662 నుంచి 1687 వరకు ఆదోని పాలకుడు, జాగీర్దారు (భూమి మంజూరు పొందినవాడు). 1678 నుంచి ఆయన బాల రాజు సికందర్ ఆదిల్ షాకు రాజ్య ప్రతినిధి. ఆయన ఆదోని జామా మసీదును కట్టించాడు. దాని శాసనాలు దానిని హిజ్రీ 1079 (1666–67) నాటిదిగా చెబుతాయి. రాజధాని నుంచి తరమబడిన ఆయన, తెలుగు దేశంలో బీజాపూర్ చివరి దుర్గంగా ఆదోనిని ఉంచుకున్నాడు. సర్కార్ ప్రకారం 1688లో ఆయన దానిని మొఘలులకు అప్పగించాడు.

సికందర్ ఆదిల్ షా

క్రీ.శ. 1672–1686

బీజాపూర్ తొమ్మిదవ, చివరి ఆదిల్ షాహీ సుల్తాన్ (పాలన 1672–1686). ఆయన చిన్న బాలుడిగా సింహాసనం ఎక్కి, రాజప్రతినిధుల కింద పాలించాడు: ఖవాస్ ఖాన్, బహలోల్ ఖాన్, ఆదోని జాగీర్దారు (భూమి మంజూరు పొందినవాడు) అయిన అబిసీనియన్ సిద్దీ మసూద్. ఆయన పాలనలో బీజాపూర్ కర్ణాటక్ కోటలను తీసుకోవడానికి శివాజీ కర్నూలు ప్రాంతం గుండా దండెత్తాడు (1677). రాయచూరు దోఆబ్‌ను మరాఠాలకు వదులుకున్నారు. 1686 సెప్టెంబర్ 12న ఔరంగజేబు బీజాపూర్‌ను తీసుకున్నాడు. సికందర్ 1700లో బందీగా చనిపోయాడు.

అసద్ ఖాన్ లారీ

క్రీ.శ. 1549 కి ముందు

ఖుస్రో ఆఘా అనే పేరుతో పుట్టిన బీజాపూర్ టర్కీ అధికారి (మరణం 1549). ఆయన బెల్గాంను జాగీర్ (భూమి మంజూరు)గా అనుభవించాడు. ఇస్మాయిల్ ఆదిల్ షా, మొదటి ఇబ్రహీం ఆదిల్ షాల దగ్గర ప్రధాన మంత్రిగా, సైన్యాధిపతిగా ఉన్నాడు. 1535–37లో ఆదోనిపై బీజాపూర్ మొదటి దాడికి ఆయన నాయకత్వం వహించాడు. ఆయన కోటను ముట్టడించాడు. దానిని కాపాడడానికి వచ్చిన రామరాయల సోదరుడు వేంకటాద్రి శిబిరంపై ఆకస్మిక దాడి చేశాడు.

షాహ్‌జీ భోంస్లే

క్రీ.శ. 1664 కి ముందు

కిరాయి సైనికుల మరాఠా సేనాని, శివాజీ తండ్రి. ఆయన అహ్మద్‌నగర్ నిజాం షాహీలకు, 1636 నుంచి బీజాపూర్ ఆదిల్ షాహీలకు సేవ చేశాడు. రణదుల్లా ఖాన్ కింద రెండవ నాయకుడిగా, ఆయన కర్ణాటక్‌ను బీజాపూర్ జయించడంలో పాల్గొన్నాడు. పుంగనూరు తెలుగు పాలెగాళ్ల పూర్వీకుల నుంచి తీసుకున్న బెంగళూరు, కోలార్ చుట్టూ ఉన్న దేశాన్ని ఆయనకు జాగీర్ (భూమి మంజూరు)గా ఇచ్చారు. ఆయన బెంగళూరులో దర్బారు నిర్వహించి, 1664లో చనిపోయాడు. ఆయన కొడుకు వెంకోజీ ఆయన కర్ణాటక్ జాగీర్‌ను వారసత్వంగా పొందాడు.

సిద్దీ జౌహర్ (సలాబత్ ఖాన్)

క్రీ.శ. 1662 కి ముందు

రెండవ అలీ ఆదిల్ షా కాలంలో కర్నూలును తన పాలనగా, జాగీర్ (భూమి మంజూరు)గా ఉంచుకున్న బీజాపూర్ అబిసీనియన్ అధికారి. సలాబత్ ఖాన్ అనే బిరుదు పొందిన ఆయన 1660లో పన్హాలాలో శివాజీని ముట్టడించాడు. శివాజీ తప్పించుకోనిచ్చాడనే అనుమానంతో ఆయన కర్నూలుకు వెళ్లిపోయి, 1662లో రాజుపై తిరుగుబాటు చేసి, తన సొంత అనుచరుల చేతిలో చంపబడ్డాడు. ఆయన అల్లుడు ఆదోనికి చెందిన సిద్దీ మసూద్.

ఆధారసూచికలు

ఆధారాలు (4)
  1. Henry Cousens, Bijapur and its Architectural Remains, with an Historical Outline of the 'Adil Shahi Dynasty (Archaeological Survey of India, Imperial Series, Vol. XXXVII) (opens in a new tab), Government Central Press, Bombay (archive.org scan of the 1976 facsimile reprint, Bharatiya Publishing House, Varanasi), 1916, pp. 2–4, 9, 13–19, 22, 28. [Public domain]
  2. Jadunath Sarkar, History of Aurangzib, Vol. IV: Southern India, 1645-1689 (2nd ed.) (opens in a new tab), M. C. Sarkar and Sons, Calcutta, 1930, pp. 151, 388–392. [Public domain]
  3. Muhammad Qasim Ferishta (tr. John Briggs), History of the Rise of the Mahomedan Power in India till the Year A.D. 1612, Vol. III (opens in a new tab), Longman, Rees, Orme, Brown and Green, London, 1829, pp. 134, 143. [Public domain]
  4. Narahari Gopalakristnamah Chetty, A Manual of the Kurnool District in the Presidency of Madras (opens in a new tab), Government Press, Madras, 1886, pp. 28. [Public domain]

ఈ పేజీలో పొరపాటు కనిపించిందా? మాకు తెలియజేయండి

చివరి సవరణ: